یک جایی توی اوج فیلم «بمب یک عاشقانه» وقتی آژیر قرمز را زدهاند و از کل ساکنین ساختمان، تنها همین یک زوج ساختمان را ترک نکردند، لیلا حاتمی برای اینکه پس از مدتها قهر و دوری شوهرش [پیمان معادی] را به حرف بیاورد میگوید: «چند لحظه دیگه معلوم نیست کی توی این شهر زنده بمونه. با یک موشک دو لحظهٔ دیگه اصلا ممکنه من و تو نباشیم.»
داد میزند. اعتراض میکند. بلکه بتواند از این بلاتکلیفی رابطه دونفرهشان سر دربیاورد. بلکه جوابی، کلامی او را مجاب کند به ماندن و تحمل ایام.
راهحلش جواب میدهد. از فردا دیگر، هر دو منتظر یکدیگرند و نطق کلامشان باز میشود و بلاخره بعد از مدتها لبخندی تحویل هم میدهند.
من اما یک حرف اضافه روی این فیلم دارم. یک انقلت. فیلم میخواهد آدمها را تشویق کند به اینکه حرفزدن، گفتگو، همکلامی و گفتن از شکایتها و رنجیدگیها و انتظارات، همان چیزی است که دوای درد روابط مخدوش و بلاتکلیفمان است. میخواهد با دستآویز قراردادن کوتاهی عمر، توجیهمان کند که لحظات را از دست ندهیم و فرصت کلام را دریابیم.
اما با زیرکی و رندی از یک سوال مهم میگذرد. «چه کسی را برای این لحظه کوتاه عمر، برای دمی همصحبتی انتخاب کنم؟ آیا هر بنیبشر زندهای گزینهای برای گفتوگوست؟»
پاسخ روشن است. اگر ظرف زمان محدود است و عزیز، اگر لحظه ناب است و عظیم، پس کسی باید مظروف این ظرف غنیمتی قرار گیرد که ارزشی داشته باشد به اندازهٔ قیمت تمامی عمر. آن کسی لیاقت همراهی و همکلامی در این صحبت کوتاه را دارد که از عهدهٔ ادای حق این لحظات برآید. نه هر زندهای. و نه هر پیکری به قامت آدمیزاد. بَل همصحبتی به قیمت عصارهٔ میوهٔ وجود. وگرنه خوگرفتن به تنهایی بِه.