یکییکی داشت یادم میآمد. صبحهایی که با چشم خوابآلود مینشستم پشت مانیتور و چشم میگرداندم پی نقطهویرگولی که جامانده باشد یا املای غلط کلمهای یا ناخوانابودن مقدمهای و ناقصبودن نتیجهگیریای.
روزهایی که گوش تیز میکردم به ترندهای اخبار روز گردشگری و میچپاندمشان توی تقویم انتشار. بعد تببهتب کرومی که پیش رویم باز بود را زیرورو میکردم تا ببینم رقبا در چه حالند و نسبتشان با احوالات بلاگ ما چطور.
حالا همین یکربع حاضر، داشت ۴ ماه و اندی روز گذشته را تحقیر میکرد. سرپرست گفته بود گزارش انتشار چهارماه گذشته را برسانم دستش. و منی که باید نتیجهٔ دهها روز خستگی پلک و سوزش چشم، ذُقذُقکردن نوک انگشتان و تیرکشیدن شانه، داغی سر و سوتکشیدن گوش را و همهوهمه را میریختم توی یک فایل تکست زِپرتی و به سمعونظر مبارک میرساندم.
انصاف نبود. از صفر تا صد این گزارش در کمتر از یکربع آماده میشد و قرار بود بار سنگین سرگذشت پرفرازونشیب چندصد مقالهٔ درونیاش را به دوش بکشد.
میگویم این ۱۵ دقیقه آن ۴ ماه را تحقیر میکرد چون نه بلدِ این روایت بود و نه شاهد آن. یک فایل تکست چندصد کاراکتری چگونه از پس روایت حالات عمیقی که طی صدوچندی روز بر جان و جسم آدمی گذشته است، بر میآید؟ اما قرار بود بربیاید، در حالیکه هیچ لایق این پیغامرسانی نبود.
قرار بود یکربع بشود مساوی ۴ ماه و چند روز. توی ریاضیات و حساب منطقی نیست؛ ولی کی دنیا را دیده که بابت بیحسابوکتاببودنش حساب پس بدهد؟
راستی که انصاف نیست که اینچنین بیمحابا هم سخت بگذرد و هم زود.