
بیمعنایی، یعنی شخص امید و از همه مهمتر مسیری برای حرکت و درک لذتی برای زندگیاش ندارد. ناراضی است و ناکام، چون دنیا و زندگی مطلوبی را به طور معین و مشخص ندارد. یا داشتن این ذهنیت که توان رسیدن به دستاوردی را ندارد او را از پا درمیآورد و در فلجی ذهنی و حرکتی برای ادامهی زندگی قرار میدهد و همین مدام او را ناامید از زندگی و لذت معقول از آن میکند.
غفلت از خود، ارتباط نداشتن با خود و بررسینکردن احساسهای مختلفی که در شرایط مختلف اعم از خوشحالکننده و ناراحتکننده برایمان پیش میآید و اینکه چه پیام و مفهومی برایمان دارند. دنیای پر زرقوبرق و پر امکاناتی که گاهی سرگرمیهای کاذبی برایمان ایجاد میکند و ما را غافل از خود میکند.
بیتوجهی و تربیتنکردن فردیت و اصالت منحصربهفردمان که ما را از دیگر انسانهای زنده و مردهی بر روی زمین متمایز میکند.
ازخودبیگانگی عامل مهم دیگر بیمعنایی است. یعنی فاصلهگرفتن از خود واقعیمان و شخص دیگر را زندگیکردن؛ یعنی نشناختن گرایشها، تواناییها، انرژیها و نیروهای درونی اصیل، بنیادین و واقعی خود که با شناخت و باورکردن آنها میتوان داستان و سفر واقعی خود را ترسیم و با تلاش و عزمی یکپارچه بهسوی آن گام برداریم. بهعبارتدیگر خود را مدام با دیگران و زندگی غیر از خود و دستاوردهای زندگی دیگران مقایسه کردن، که آنها ساختند و به دست آورند؛ ولی من هنوز... (این مقایسه به دلیل فاصله داشتن از خود واقعیمان است)
دیگر آن که تاب و تحمل رنجهای زندگی برای شخص غیرقابلتحمل میشوند و از رنجهایی که زندگی برای او به وجود آورده است، هیچگونه پیام و درکی ندارد. اما نکته مهم این است که آنچه انسانها را از پای درمیآورد، رنجها و سرنوشت نامطلوبشان نیست؛ بلکه بیمعنا شدن است که مصیبتبار است و معنا تنها در لذت و شادمانی و خوشی نیست، بلکه در رنج و مرگ هم میتوان معنایی یافت.
معنای زندگی فرصتی است که در اختیار ما قرار میدهد ناچیزی عظیمتر از خود خلق کنیم یا بر چیزی عظیمتر از خود تأثیرگذاریم. "ویل دورانت"
انسان بهگونهای ساخته شده که اصرار دارد موجودی کامل و کاملتر شود و این به معنای اصرار برای رسیدن به همان چیزی است که مردم ارزشهای والا، بزرگواری، مهربانی، شجاعت، صداقت، عشق، ازخودگذشتگی و خوبی مینامند. "آبراهام مزلو"
مزلو به پرسش ما برای چه زندهایم؟ اینگونه پاسخ میدهد که ما زندهایم تا تواناییهایمان را محقق سازیم.