شب گردی

سرش پایین بود و فقط قدم برمیداشت. دیگر سنگ فرش های خیابان را حس نمی کرد و فقط قدم بر می داشت.

گاهی آرام بود و گاهی تشویش در ذهنش زنده می شد. خیابان ها را می دید، مردها، زن ها، بچه ها، مغازه ها ، و گاهی دوچرخه سوارانی که انگار بی علت پدال میزنند را نیز می دید.

دیگر آفتاب غروب کرده بود و سیاهی آسمان ندای شب شدن را می داد. شب را دوست داشت.

سکوت و تاریکی اش به او امید و معنای زندگی را یادآوری می کرد.

به ایستگاه اتوبوسی رسید و روی نیمکت ها نشست. ولی بی انتظار….

اتوبوس ها می آمدند، مسافرها هجوم می بردند و سوار می شدند ولی او همچنان نشسته بود و ترس داشت از فکر کردن ، از انتخاب کردن و بی خبر از علت آرزویش. دوباره ایستاد و به آسمان نگاه کرد تهی بود از هلال یا قرص ماه، ناامیدانه حرکت کرد.

در صحت و احساس لذتش تردید داشت .گاهی کهنگی ،گاهی سکوت ،گاهی همهمه ی عجیب مردم و دغدغه های به ظاهر خنده دار آن ها اندکی او را اندکی آرام می کرد.

بی خبر از خیابان بود و غرق در دغدغه ها که صدای موزیک یک گروه ارکست دوره گرد توجهش را جلب کرد.

به خود آمد ،گره دستانش را باز و با سرعت و اطمینان بیشتر به سمت آن ها قدم برمی داشت. موزیک آن ها آرام ولی یادآور تجربه های پرنشاط زندگی اش بودند .می نواخت و او گوش می داد ،حس می کرد و بیاد می آورد.

دور و نزدیک

پنج نفر بودند؛ ویولن، گیتار و . . .

مسن نبودند ولی پختگی نگاهشان را حس میکرد. ایستاد و بعد هم نشست و می شنید.

سرش را پایین انداخت، دستانش را دور سرش حلقه کرد و چشمانش را بست تا بیشتر آماده ی شنیدن باشد.