
باز خسته دلم
دوش رفیقم از این منزل گاه ابدی دنیاییم پر گرفت و رفت
دوباره نگاه انتهایی غروب حس قریبی دارد
مکانم محدود
گره نگاهم در پرتو بیانتهای غروبش
بهانهای دارم برای دیدار دوباره
چشمانم بسته
ولی وجودم لبریز از لطف نگاه بیانتهایش
منتظرم
برام فرجام دقیق لحظهها
اما چه کنم ....؟
درد بیانتها
ولی چشم به راه
و بهانهای تازه دارم