نیاز انسان به تنهایی و دور بودن چیزیه که برای هر شخص متفاوته یکی ممکنه با ۲۰ دقیقه رفتن زیر دوش و این نیازو رفع کنه یکی دیگه ممکنه یه مدت بزاره بره و تمام انسان های دورشو تو بایکوت ببره تا بتونه دوباره با وجود خودش ارتباط بر قرار کنه.
شاید بشه گفت انسان ها مثل ماهین در حقیقتم بودن اگه بخوایم از دید نظریه تکامل نگاه کنیم همه اول ماهی بودیم حالا هدف من چی بود؟ هدف من اینه که از هر ماهیگیری که بپرسی میگه اگه ماهیو زیادی سفت بگیری میپره از دستت در میره.
حالا گیریم فرار کردیم. خب داریم از چی فرار میکنیم؟ داریم به کجا فرار میکنیم؟ اینم برای هرکسی متفاوته مثلا خودم من نمیتونم تحمل کنم که برای متفاوت بودنم قضاوت بشم نمیتونم درک کنم که چرا بقیه نمیتونن هیچ کسو به چشم یه انسان خالص ببینن مگه چقد سخته که رنگ پوست گرایش جنسی قد وزن و همه چیزایی که هستو گذاشت کنار و چشم ادم بهم نگاه کنیم؟ انقد سخته؟
تیکه سختش اینه که اسمون همه جا یه رنگه و این باعث میشه شک کنی که شاید ادم فضایی یا فک میکنی اگه یه اخروزمان شروع بشه و همه زامبی بشن فرقی به حالت نمیکنه شاید یکم هیجانش بیشتر بشه ولی بازم اکثر ادمای دورت درکشون از حس تو همونقده که اون زامبی.
امیدوارم بتونیم برای همدیگه ادم باشیم نه زامبی
