خب بعد مدت ها برگشتم یه متن بنویسم. نه راجب افکارم که خودم درستشون کردم بلکه اینبار از افکاری که یه فیلم برام به وجود اورده همین وسط یه چیز دیگه اومد تو فکرم که چقد سرعت نوشتم پایینه و به فکرام نمیرسه خب حاشیه نریم. امروز بعد تقریبا دوباره shutter Island یکی دیگه از شاهکار های گیج کننده Martin Scorsese رو دیدم.
آخرین باری که این فیلمو دیدم یه پسر بچه ۱۱ ساله بودم که میشست پای تلویزیون و یه فیلم پیدا میکرد. پسر بچه ای که نه میدونست اسکار نگرفتن دیکاپریو چقد چیز عجیبیه نه میدونست مارتین اسکورسیزی کیه(حوصله ندارم انگلیسی تایپ کنم خودتون فک کنین انگلیسیه) نه میدونست بروس بنر قراره توی این فیلم باشه. کسی که وقتی یه پیام بازرگانی وسط فیلما میومد شبکه رو عوض میکرد و دور دور تو شبکه ها تا شاید بتونه بعدا بقیه فیلمو ببینه(خدا میدونه چندتا فیلمو همینجوری نفهمیدم).
یه چیزی که خیلی تو فیلم ها برام مهم شده مخصوصا فیلمایی مثل inception کریستوفر نولان یا همین shutter island جمله های پایانیه. جمله ها و اکت هایی که دکاپریو توش تخصص خاصی داره چه از چرخوندن اون وسیله ای که الان اسمش یادم نمیاد چه از همین جمله اخرش(یه جایی مثل اینجا منو به فکر میبره. که مثل یه هیولا زندگی کنی یا یه آدم خوب بمیری؟).
نکته ای که ذهن منو درگیر کرده اینه که اگر تدی درس میگفت چی؟ اگر اسمش andrew نبوده چی؟ اگر همه اینا فقط برای این بوده که کسی چیزی نفهمه چی؟ نمیدونم نظر شما چیه؟ به نظرتون تیکه گم شده فیلم کجا بود؟ یه چیزی سر جاش نبود و من میخام بدونم ایا اشتباه دارم اینو حس میکنم یا نه؟
