اول فک میکنم باید بگم سلام مثل یه برنامه تلویزیونی یا رادیویی.
دوم احساس میکنم باید یه دلیل بیارم برای غیبت طولانیم گرچه میدونم کسی متوجهش نمیشه ولی الان که گفتم شاید یه نفر بره نگاه کنه شایدم نره هرچی که بشه انسان به امید زندس.
خب شروع میکنیم به ول کردن دستام رو کیبورد و نوشتن افکاری که میاد تو ذهنم بدون اینکه بخوام پردازششون کنم.
دلیل اولی که شروع کردم دوباره به نوشتن رو خودم رو میدونم اون رو نمیگم XD ولی دلیل بعدیش رو میتنم برگشت دوباره احساساتم بیان کنم. احساساتی که همه عمر ازش فراری بودم یا انقد توشون غرق شدم که با جمله ولش کن حالا بردن که بردن و واکنش من به چشمای پر از تعجب به مامان بزرگم که چیو بردن مادرجان؟ و همیشه میگفت کشتیاتو بردن که بردن زندگیتو بکن فکرو خیال نکن.
تو این چند وقت اتفاقات زیادی افتاد به نسبت ولی انقد به نظرم دنیای بیرون نسبت درون ادمها کوچیکه که دلیلی برای تعریف از حسایی که دنیای خارج سرم برام درست کرده پیدا نمیکنم.
خیلی دلم میخواد با ادم هایی اشنا بشم که تو دنیا هایی برای خودشون غرق شدن و لذت میبرن ازش نه اینکه لزوما خوشحالشون کنه فقط لذت میبرن از درد و شادیش هردو باهم.
اگه اون بیرو کسی هست مثل منکه که فک میکنه تنهاس میخوام بهش بگم ادمای دیوانه از اون چیزی که فکرشو میکنه بیشترن فقط ایم شدن چون از نشون دادن دنیاشون به بقیه ادما میترسن فک نکنین تو دنیا تنها یه گوشه افتادین چون اگه شما ت. دنیا هستین قطعا یکی دیگم هست فقط شاید مدل موش فرق کنه XD
باز هم به بیراه رفتم حتی یادم نمیاد چی نوشتم باید دوباره بخونمشون
امیدوارم نوشته هامو کسی نخونه چون خودمم از ون دسته ادماییم که میترسم دنیامو برای بقیه باز کنم.
