نیاز انسان به شناخته شدن و معروف بودن برام عجیبه. چرا یه نفر باید بخواد همه بشناسنش؟ به نظر من مسخرس چون ادم همه محدودیت هاش و رفتار های ناخواستش برای اینه که اطرافیانش اونو میشناسن. انگار که ادما مجبورن چیزی که قبلا بودن بمونن و بعد خود مین ادما میان از خوب بودن تغییر حرف میزنن. نمیدونم شاید تو نظر اونا تغییر یه مدل موی جدید باشه ولی به نظر من اگه تغییرت باعث نشه ادم های زندگیت عوض بشن تغییر نیس.
یه بار فک کنین همین ادمی که الان هستین برین توی یه دنیای دیگه همین ادما همین شهر همین زندگی ولی از اول همه چی از اول یعنی کسی نشناستون بازم به نظرتون همین ادمی که هستین میمونین؟ یا فک میکنین اونجا خیلی راحت اون هیولای درونتونو نشون میدین. وقتی میگم هیولا منظورم این نیس که موجود بدی باشه منظورم اون خود واقعی درونتونه اون هالک داخلتون که فقط نمیارینش بیرون چون از واکنش بقیه میترسین. مثلا یکی دوس داره مثل goth ها لباس بپوشه یکی دو داره موهاشو بنفش کنه یکی میخاد backpack traveler بشه و چی جلوی این ذات درونی مارو گرفته اون ذاتی که باهاش بریم امتحان کنیم کشف کنیم و ماجراجو باشیم؟ امیدوارم یه روز همه همون چیزی که هستیم باشیم بدون قضاوت شدن و ترس از ترد شدن.
