چند روزه دارم همش فک میکنم که چی بنویسم و خب خوشبختانه یا متاسفانه انقد ناامید یا غمگین نشدم که بیام همه تفکرات عجیب غریبمو اینجا خالی کنم باید چیز خوبی باشه ولی نکته جالبش اینه که بعضی وقتا به خاسر این شاد بودنه احساس گناه میکنم نمیدونم چرا شاید دلیلش این باشه که بقیه توی زندگیم شاد نیستن یا شاید چون فک میکنم لیاقت شاد بودنو ندارم
وقتایی که برمیگردم به گذشتم نگاه میکنم درک درستی از خودم و ادمی که بودم ندارم و خب این باید یه مشکل باشه چون تو دید من گذشته ادم چیزیه که اونو تعریف میکنه از اولم همین بوده برا همین تو مدرسه تاریخ میخونیم که بفهمیم داریم از کجا میایم و ممکنه به کجا بریم ولی جالبیش اینه که چندتا از ماها میشینیم به اینا فکر میکنیم که هدف از بودن چیه مقصد نهایی قراره چی باشه چون صرفا فقط حضور داشتن بی فایدس.
آره دین و این جور چیزام هستش ولی اکه واقعا به یک ابدیت اعتقاد داریم چرا نمیریم سمتش چرا همیشه بشر سعی کرده ازش فرار کنه؟ ماها دارو درست کردیم بیمارستان ساختیم تا فقط نابودی خودمونو به تاخیر بندازیم و این داستان یه جاییش درست نیس چون اگه قراره همه چی بیهوده باشه و انتها نداشته باشه چرا انقد زجر و بدبختی وجود داره؟ یه جوابش شاید این باشه که ماها خودمون داریم اینکارو میکنیم. همه رنج و درد های موجود برای اینه که معنای شادیو بفهمیم شاید برای همینه همواره خوب و بد باهم بودن هیچ وقت این دوتا ازهم جدا نشدن مثل همون نماد چینی نمیدونم چی که دوتا قطره سیاه و سفید توی همن.
از چی به چی رسیدیم XD!
