پرسیدی: چقدر دوسم داری؟
گفتم: عشقِ منهای صفر.
آخه هیچعددی نمیتونست، وسعت عشقِ منو نشون بده؛ انگار عددهام گاهی خیلی کوچیک میشن.
جوابتو که دادم، خندیدی. انقدر خندههات قشنگ بود، که دلم میخواست، تو ساعتها بخندیو من، تو اون نقشِ منحنیِ رویِ لبت، غرق بشم.
وقتی که خندت تَهکشید، انگار قشنگترین تابلویِنقاشی دنیارو، از جلویِ چشمام برداشتن. خواستم بگم بازم بخندی؛ بازم بخندیو من برایِ چندلحظهام که شده، احساس کنم دنیا هنوز قشنگیایِ خودشو داره.
گفتی: عشقِ منهای صفر؟ این دیگه چه عددیِ؟
گفتم: میدونی؟ عشق، اندازه و مقدار نداره. هیچعددی اونقدری بزرگ نیست که بتونه، مقدارِ عشقِ من، نسبت بهتو رو نشون بده. حتی وسعت و بزرگی این کرهخاکیهم، نمیتونه پیمانهی عشقِ منو، پُر کنه. عشق یعنی اندازهی توصیف نشدنی و منهایِ صفرم یعنی هیجوقت از مقدارِ عشقم کم نمیشه.
گفتی: راستی! رنگِ موردعلاقت چیه؟
نگام که به چشات افتاد، دلم واس اون تیلهی قهوهایِ قشنگت، ضعف رفت.
بدون درنگ گفتم: قهوهای.
پرسیدی: علاقت به این رنگ دلیلِ خاصی داره، یا فقط دوسش داری.
نگات کردم. نگام کردیو منتظر جوابِ سوالت شدی.
گفتم: چشمات! رنگِ زیبای چشات، دلیلِ علاقم به این رنگِ.
لبخندِ عمیقی زدی و من هزاربار قربونصدقهی لبخندت رفتم.
گفتی: اگه یه روزی از پیشت برم، چیکار میکنی.
جملت که تموم شد، ناخوآگاه سگرمههام درهم پیچخورد؛ با تصورِ نبودت در کنارم، قلبم بیقراری کرد. از تصورِ اینکه دیگه جایِ تصویرِ رُخ زیبات، تو عدسی چشمام خالی بمونه، نفسم تنگ شد. اونروز سکوت کردم و سوالتو بیجواب گذاشتم؛ اما من نمیدونستم سوالِ آخرت قرار بود، روزی عملی بشه.
چندروز، چندماه و یا چندسالِ که رفتی و هنوز من رنگِ موردِ علاقم، قهوهای چشماته و اندازهی عشقم به تو، عشقِ منهایِ صفرِ. یادته که بهت گفته بودم هیجوقت از مقدارِ عشقم بهت کم نمیشه؟ یادته دیگه، نَه؟
در دیارِ عاشقان، چَشمها گریانی است
تابوده همین بوده؛ این رسم دلداگی است .
_Maedeh