
شاید در پرداختن به زندگی حاج قاسم کسی که کمترین توجهی بهش شده، همسرشون باشن، ولی بدون شک اگر نبود همراهیهای این شیرزن در زندگی، حاج قاسم، حاج قاسم نمیشد. اون مردی که محکم و باصلابت و با روحیه وسط میدون داره فعالیت میکنه، چه فعالیت نظامی، چه اعتقادی، چه فرهنگی، چه علمی و چه سیاسی، دلش قرص و محکم به خانمشه که توی خونه، زندگیش و بچههاش رو سرپا نگه داشته. یادمه آقا تو یه صحبتهاشون گفتن مایی که اینجا داریم کار میکنیم و از زمان قبل انقلاب فعالیت داشتیم، دلمون گرم به همسرمون هست که زندگیمون رو نگه داشته و اونها اجر بیشتری از ما میبرن چون دیده نمیشن و خلوصشون بیشتره. (متن مصاحبه رو هرچه گشتم، نیافتم) نمیدونم شاید اگر این خانم انقدر محکم و همراه تو تصمیمهای زندگی همسرش نبود، الان ایران و اسلام سربازی به نام قاسم سلیمانی داشت یا نداشت؟نمیدونم شاید اگر این خانم انقدر محکم و همراه تو تصمیمهای زندگی همسرش نبود، الان ایران و اسلام سربازی به نام قاسم سلیمانی داشت یا نداشت؟
اگر به جای تقویت روحی همسرش مشغول مقایسه خودش با خانمهای اطرافش بود و حتی مطالبه حق طبیعیِ بودنِ همسرش کنارش رو داشت، الان من و شما با شنیدن نام قاسم سلیمانی چشمامون خیس میشد یا نمیشد؟
اگر به جای تشویق همسرش برای حضور در جبهههای مقاومت، خودش و خانوادهش رو مصون میدونست از خرج شدن برای دین خدا، ایران قاسم سلیمانی داشت یا نداشت؟ به زندگی سردار که نگاه میکردم، دیدم نوجوانی و اوایل جوونیشون حتی کارگر ساختمون بودند و به این فکر کردم که دختر انقلابی و مبارز امروزی اصلا فکرش هم میکنه که با یه کارگر ساختمون ازدواج کنه تا که کنار هم رشد کنند؟به زندگی سردار که نگاه میکردم، دیدم نوجوانی و اوایل جوونیشون حتی کارگر ساختمون بودند و به این فکر کردم که دختر انقلابی و مبارز امروزی اصلا فکرش هم میکنه که با یه کارگر ساختمون ازدواج کنه تا که کنار هم رشد کنند؟
اون بسیجی ساده که شاید الان حتی کار هم نداره یا مشغول کار پاره وقته، اون دانشجوی فعال تشکلی که انقدر سرش گرم مسائل و اصلاح مشکلات جمهوری اسلامیه که نمیتونه بره کار کنه، اون طلبهای که پاشده زندگی و جوونیش رو گذاشته تا ببینه دین خدا چی گفته تا به درد مردم برسه، اون دانشجوی سادهای که پدر و مادر پیرش رو نگهداری میکنه، اون شاگرد مغازهای که انقدر عزت داشته تا نون بازوش رو بخوره، هرکدومشون میتونن برا خودشون یه قاسم سلیمانی بشن. قاسم سلیمانی شدن غیرقابل دسترس نیست، ما هوایی رو تنفس کردیم که اون تنفس میکرد، تو مملکتی زندگی کردیم که اون زندگی میکرد، تو خیابونایی راه میرفتیم که اون راه میرفت و با آدمایی حرف میزدیم که اون حرف میزد و ... مسیر رشد آدما منحصر به خودشونه و سعی نکنیم آدمها رو قالب بزنیم.
اینارو ما نشنیدیم و نخوندیم و برامون ارزش نشده، بعد آرزوی منِ دختر میشه مدافع حرم شدن، حسرت اینو میخورم که با حاج قاسم رو خاکریز راه برم، میگم «چرا من نمیتونم رئیس جمهور بشم؟»، باید حتما منصب اجتماعی داشته باشم تا حس ارزشمندی داشته باشم، اونوقت من وقتی ارزشمندم که حتما وسط رآکتور اتمی مشغول غنیسازی باشم، حتما شرکت خودم رو داشته باشم، حتما دستم تو جیب خودم باشه تا یه وقت خدایی نکرده از همسرم چیزی نخوام و به بیان واضحتر، روح و لطافتت زنانه رو از زندگیم بگیرم تا حس کنم موفقم.
ما در حوزه زنان، از غرب طلبکاریم!