تا وقتی یادم می آید، میترسیدم.
اولین روزی که میخواستم به مدرسه بروم.
از معلمها، همکلاسیها...
روز اول، وقتی معلم میخواست بغلدستیها را انتخاب کند، دلهره داشتم.
از آن دختربچهای که میخواست کنارم بنشیند.
یک دختر تیتیشمامانی بود. صورت گردی داشت. ریزهمیزه بود و پوست سبزهای داشت.
پیش یکی از دوستاش نشسته بود. وقتی معلم به او اشاره کرد، کیف، دفتر و مدادهایش را در دستان کوچکش جا داد. با دلهره از جایش بلند شد.
با چشمهای گردش به من زل زده بود.
انگار میخواست بیاید کنار یک دیو هفتسر بنشیند!
من هم دستکمی از او نداشتم.
با این تفاوت که فکر نمیکردم اون دیو هفتسر باشد!
میترسیدم از من خوشش نیاید.
نکند دهانم بو بدهد؟ نکند لباس هایم کثیف باشد؟
اگر از من بدش بیاید؟
اگر از حرف زدنم چِندِشَش شود؟
و از قیافه ام حالش به هم بخورد؟
هزار تا نکند در سرم میچرخید.
وقتی آمد، خودم را کنار کشیدم. رفتم و لبهی میز نشستم.
فکر میکردم هرچقدر کمتر به او نزدیک باشم، کمتر ممکن است از من بدش بیاید.
چند روزی گذشت.
کمکم به بودنش کنارم عادت کردم.
نه اینکه دیگر نمیترسیدم.
فقط ترسم، یک گوشهای از وجودم نشسته بود و ساکتتر شده بود.
زنگ نقاشی بود.
موضوع نقاشی آزاد بود.
من تصمیم گرفتم یک کلبه وسط یک جنگل نقاشی کنم.
یلدا، بغلدستیم، نمیدانست چی چیزی نقاشی کند.
دستش را زیر چانهاش گذاشته بود و در حال فکر کردن بود. گهگاهی به نقاشی من نگاه میکرد. گهگاهی هم به نقاشی دیگران.
من مداد سبز را برداشتم.
میخواستم تمام صفحه را سبز کنم و بعد درخت و گل بکشم.
یلدا گفت:
«مامانم یه نوع گل بهم یاد داده، میخوایی برات بکشم؟»
مشتاق بودم ببینم چه گلی است.
مداد سبز را برداشت. اول ساقههای گل را کشید و بعد با مداد قرمز گلبرگهاش را.
گفت:
«این گل اسمش جنگلیه.»
نگاهش کردم.
از آن گل خوشم آمد. راحت بود.
ساقههای سبز و گلبرگهای قرمز.
لبخندی به چشمانم آمد.
مدادم را برداشتم و کنار گل او، یکی دیگر کشیدم.
بعد یکی دیگر...
و یکی دیگر...
کمکم صفحهی سبز دفتر نقاشی پر شد از گلهای جنگلی.
آن روز، برای اولین بار، به ذهنم نرسید که شاید یلدا از من بدش بیاید.
به اینکه دهانم بو بدهد فکر نکردم.
به قیافهام فکر نکردم.
حتی یادم رفت که چند روز پیش، وقتی کنارم نشسته بود، خودم را به لبهی میز چسبانده بودم.
فقط با هم گل میکشیدیم.
یلدا گل میکشید و من نگاهش میکردم و از روی دستش یکی دیگر میکشیدم.
آن روز نفهمیدم ترسم کجا رفت.
شاید اصلاً نرفته بود.
شاید فقط برای چند دقیقه، جایی بین گلبرگهای قرمز و ساقههای سبز گم شده بود.
اما من از همان روز فهمیدم آدمها همیشه آن چیزی نیستند که ما ازشان میترسیم.
گاهی کسی که با دلهره به سمتت میآید، میترسد تو از او خوشت نیاید.
من آن روز یک گل یاد گرفتم.
اسمش جنگلی بود.
ولی چیزی که بیشتر از اسم گل یادم ماند، این بود که شاید برای نزدیک شدن به آدمها، همیشه لازم نیست نترسیم.
گاهی فقط باید کنار ترسمان بنشینیم...
و یک گل بکشیم...
✍️
#معصومه_ابراهیمی
۱۹ شهریور ۱۴۰۴ شمسی
به وقت ۱۴/۳۰ دقیقه
👇👇👇
https://t.me/masoumeh_ebrahimi_10/1022