من شش ماه است که در دل مادرم زندگی میکنم.
دلش برای من خانهای گرم ساخته؛ خانهای که هر صبح همراه او تکان میخورد، نفس میکشد و با قدمهای شتابانش به مدرسه میرود.
مادرم معلم کلاس دوم است.
از همان روزهای اول فهمیدم دخترهای کلاسش چقدر او را دوست دارند؛ آنقدر که هر صبح وقتی به مدرسه میرسیم، با ذوق میدوند طرفمان.
یکی دست مادرم را میبوسد،
یکی بغلش میکند،
و بعضیها گوششان را روی شکمش میگذارند تا صدای قلب کوچک من را بشنوند.
با شنیدن ضربانم ذوق میکنند و آرام میگویند:
«خانم! شنیدیمش… صدای قلب بچتونه!»
با شنیدن خندههایشان حس میکنم قلبم در نور بهاری غرق شده است.
حتی منی که هنوز دنیا را ندیدهام، میفهمم چقدر دوستشان دارم.
گاهی در کلاس، وقتی درسها تمام میشود، دور میز مادرم جمع میشوند و درباره من سؤال میپرسند:
«خانم، کی به دنیا میاد؟»
«دختره یا پسره؟»
«خدا کنه شبیه شما باشه…»
«خانم قول بدین هر روز بیارینش مدرسه. ما نوبتی نگهش میداریم!»
ذوقشان مادرم را سرحال میکند.
قلبش کنار قلب من میخندد.
من هم مشتاقانه به ضربان مهربانِ نگاهشان دل میسپارم.
امروز هم مثل همیشه همراه مادرم به مدرسه آمدم.
زنگ اول قرآن بود و بچهها با آن صدای بچگانه و پاک از روزه هایشان در ماه رمضان حرف میزدند:
«سحر چی خوردی؟»
«من خیلی گشنم میشه… ولی میگیرم!»
من هم شستم را در دهانم گذاشتهام و آرام مک میزنم؛
نمیدانم چرا وقتی صدایشان را میشنوم آرام میشوم.
اما ناگهان…
صدایی میآید.
سنگین. ناآشنا.
زمین زیر پای مادرم میلرزد و قلبش تندتر میزند.
جیغ دخترها فضای کلاس را میشکافد:
«خانم! چی بود؟»
من هم میترسم.
بچهها مثل گنجشکهای وحشتزده به او پناه میآورند.
مادرم با دستان لرزان اما محکم، همه را در آغوش میگیرد.
حالا من میتوانم تپش قلب تکتکشان را بشنوم.
تپشی پر از ترس… پر از چنگ زدن به زندگی.
مادرم آرام میگوید:
«نترسید دخترها… آروم باشید… الان همه با هم میریم بیرون…»
اما هنوز جملهاش تمام نشده،
صدای وحشتناک دیگری از زمین کنده میشود.
اینبار نزدیکتر…
سنگینتر…
مرگآورتر.
صدای جیغ ها با بوی باروت و خون درهم می شود.
و بعد…
سکوت.
سکوتی چنان عمیق که انگار جهان برای لحظهای نفس کشیدن را فراموش کرد.
من دیگر چیزی نمیشنوم.
همه جا تاریک است.
سرد است.
میترسم.
تا اینکه نوری عظیم، گرم و مهربان مقابلم باز میشود.
از میان نور، زنی زیبا با چشمانی آرام به من نزدیک میشود.
لبخندی دارد که تمام ترسهای من را آب میکند.
میگوید:
«دخترم… بیا بغلم.»
برای اولین بار مادرم را میبینم.
دختران کلاس راست گفته بودند…
او واقعاً زیباست.
به سمتش میروم.
عجیب است… میتوانم حرکت کنم!
دیگر زندانی نیستم.
فکر میکنم… به دنیا آمدهام.
مادرم روی زانو مینشیند و مرا محکم در آغوش میگیرد.
دورمان پر از نور است.
و دخترهای کلاس با لباسهای سفید، چهرههایی روشن و لبخندهایی آسمانی که دورمان حلقه زدهاند.
همان بچههایی که هر روز گوششان را روی جایگاه قلب کوچکم میگذاشتند…
حالا چشمهایشان از نور می تابد.
خیلی زیباتر از چیزی هستند که تصور میکردم.
و من تا ابد در آغوش مادرم آرام میگیرم.
#معصومه_ابراهیمی
#معصومه_ابراهیمی_علویجه
#دانش_آموزان_کلاس_مادرم
#معصومه_ابراهیمی_علویجه