«یعنی چه که ملت در امور نظر بدهند؟» شاهزاده کوچک واقعا از این سوسولبازیها ناراحت بود و کارهای پدر را نمیفهمید. از شورا و نماینده و چارچوب و همهٔ این اداها بیزار بود و نمیفهمید چرا رعیت حق دخالت در امور را دارد؟ گندم بکار دیگر! مرغهایت به قدر کافی چاق هستند که حالا برای ما نظر هم میدهی؟ آشپز دربار که موافق نیست!
متاسفانه روزگار اصلا به وفق مراد شاهزاده کوچک نبود و رعیت میخواست در اموری بیش از تنباکو و برنج و گندم دخالت داشته باشد. رعیت عدالت و نظارت و این چیزها را میخواست و حاضر بود برایشان جان بدهد. تحصن کرد و علما(که اصلا شروع این مسخرهبازیها کار آنها بود) هم شدیدا حمایتش کردند، جان داد(در عین تعجب شاهزاده، واقعا) و خیلی جدی این داستان ادامه پیدا کرد تا روزی که بالاخره قرار بر تاسیس عدالتخانه و مجلس شورای ملی شد؛ متشکل از علما، درباریان، وزرا و نمایندگان مردم از نقاط مختلف ایران.
این تقریبا خلاصهٔ آن رخدادی بود که به آن نهضت مشروطه میگویند؛ با برد اثر قابل توجه بر تاریخ سیاسی ایران.
اما خب، آیا مرغهای آشپزخانه شاهزاده، ذرهای تپلتر شده بودند؟ شاهزاده تصمیم گرفت همین که به تخت نشست، به این عدم تناسب مرغ خورشت و حق نظر رعیت، یک تکان درست و حسابی بدهد.
تاج را که به سر گذاشت، اول دستور داد آشپز را گردن بزنند(چون همه چیز که تقصیر رعیت نبود، آدم باید انصاف داشته باشد؛ مخصوصا وقتی هنوز قرار است مملکتش عدالتخانه داشته باشد) و بعد، کمی با مخالفت و موافقتهای بیخود با مردم و علمای مزاحم، وقتش را تلف کرد. کمی که گذشت و دید اصلا مرغ خورشتش چاق نمیشود، با آن رفیق روسش به صحبت نشست که حالا وقت رسیدگی درست و حسابی به این اداهای نظارتی است. لیاخوف هم که بدش نیامده بود، لشکرش را جمع کرد و روزی از روزهایی که نمایندهها در مجلس نشسته بودند و به نظر محمدعلی(شاه را میگویم؛ ظلالله تعالی) روشنفکریشان داشت سقف مجلس و بنیان کاخ او را سوراخ میکرد، برایشان چندتا توپ فرستادند؛ جهت عرض ارادت.
مجلس ویران شد. چندین نفر کشته و مجروح شدند و در نهایت، ساختمان هم غارت شد تا عرض ارادت تکمیل شده باشد.
-----------------------------------------
در را چند سانتی به جلو هل میدهم. صدای لولای در میپیچد. به نظرم لو رفتهام.
یک دقیقه صبر میکنم و عکسالعملی نمیبینم؛ در را بیشتر هل میدهم و پا روی مرمرهای سبز میگذارم.
از در سمت راست جلوی سالن، پیرمردی با سینی در دستش وارد میشود. باید آبدارچی باشد. با عجله پشت یکی از صندلیها قایم میشوم. از لای صندلیها با چشم، پیرمرد را دنبال میکنم که به طرف در دیگر سالن میرود و از آن خارج میشود. نفس راحتی میکشم.
هنوز از پشت صندلی بیرون نیامدهام که پیرمرد، انگار چیزی یادش آمده باشد، برمیگردد و در ثانیه مرا میبیند. دیگر واقعا لو رفتهام.
کمی اینپا و آنپا میکنم و به یکی از میکروفونها ضربه میزنم. خاک بلند میشود. پیرمرد سکوت را میشکند: «اینجا چیکار میکنی جوون؟»
میپرسم: «شما نماینده ما رو ندیدید؟»
مطمئن نیست درست شنیده باشد: «چی؟»
توضیح میدهم: «نماینده شهرمون. پیداش نمیکنیم.»
با بیاعتنایی میگوید: «مجلس خیلی وقته که تعطیله. برو شهرتون بگرد دنبالش.»
میگویم: «اونجا نیست. خیلی گشتیم.»
باقی راه سالن را به سمت در میرود: «اینجا هم خیلی وقته که کسی نیست.»
ناامیدانه میپرسم: «نامهای چیزی نمیشه زد؟ احضارش کنن شاید پیدا شه.»
کلافه جواب میدهد: «دست ما نیست. تازه، بچههای اداری رفتن ناهار.»
اینبار من مطمئن نیستم درست شنیده باشم. با شک میگویم: «ساعت ۹ صبحه...»
عصبی میشود: «جنگه بچه جون! صد روزه که همه رفتن ناهار.»
زیر لب میگویم: «اینجا خیلی خاک داره؛ شما هم هنوز ناهارتون تموم نشده؟»
تشر میزند: «دست بردار جوون. برو بیرون وگرنه میگم حراست بیاد.»
پنجره را نشانش میدهم: «فقط من نیستم که گمشده دارم.»
به سمت پنجره میرود و چشمش را ریز میکند تا درست ببیند. پشت سرش میروم. با حیرت به سمتم برمیگردد: «اینا کیان؟»
میگویم: «مردم.»
یکی دو چهارراه دورتر از ما، جمعیت توی میدان، با آرامش ایستادهاند و با هم صحبت میکنند. بیشتر جمعیت پرچم دارند و در کنار باقی پلاکاردها، کسی پلاکاردی را بالا برده. روی پلاکارد با خطی معمولی اما درشت، نوشته شده: "نمایندگان محترم مجلس، برای تصویب قانون تنگه هرمز، در میدان شهر جلسه بگیرید، ما با زنجیره انسانی از شما حفاظت میکنیم."
پیرمرد برمیگردد و نگاهم میکند. خیره میشوم به سنگ سبز کف صحن. تعلل میکنم و میپرسم: «از تنگه چه خبر؟»
پیرمرد متفکر است: «یه روز بستهاس، یه روز بازه.»
به سینی نگاه میکنم: «دوتا چای میارید؟ تا شهرمون خیلی راهه.»
به پنجره خیره میشود: «ملت تو گرما ایستادن.»
میگویم: «من به نمایندگی از همشون چای میخورم.»

✍🏻 فاطمه صادقی ترم پنج تغذیه
نشریه دانشجویی مسیر🌱
| @masir_mazums | 🇮🇷