📍*سال ۲۵۵ هجری قمری- محلهٔ عسکر*
خورشید هنوز سلام نکرده بود و مردد بود!
دار و دسته معتمد همچون فرعونیان چشم و گوش تیز کرده بودند که سنت خدا را همان اول منکوب و منکوس کنند و نگذارند کار به بعد بکشد.
به زعم خودشان این آخری هم با حسن بن علی مراعات کنند یا او را هم مثل دیگری ها مسمومش کنند و خلاص...
اما خب ظاهراً رفتار امام کشی محدود به فرعون و معتمد نبوده است. انقضای آن بیشتر از این حرف هاست...
[ آخر یادتان است که این مردک یهودیصفت چندی پیش گفته بود دشمن اصلی ما امام دوازدهم است؟! مارکو روبیو را میگویم.
یا نمیدانم چقدر از آن تیرانداز بدبخت بیشرفی که مشرف به مسجد الحرام کاشته اند تا به محض شنیدن ندای انا المهدی (قربانشان بروم) ولی خدا را نستجیر باالله بزند، خبر دارید؟ ]
ناگاه صدایی از پستوی خانه میآید
صدای قابله و مادر در هم گم شده اند..
هیسسسسسس! آرام تر..
کار شیعه به تقیه و توریه و کارهای پنهانی کشیده شده! هیسسسسس
بالاخره عزیز دردانه قیصر پادشاه روم، فارغ میشود و حالا خورشید هم دست از گریبانش برداشته و سلامی پهن و گرم به ولی خدا که لحظاتی نمیگذرد چشم به جهان گشوده، میدهد...
📍*چند سال قبل*
• پلان اول
هارون عباسی: موسی پسر جعفر بن محمد را تا اطلاع ثانوی به زندان مجرمان بزهکار بیندازید تا آنقدر برایمان آتش بیار معرکه نگردد.
خیال کرده میتواند محبوبیت خاندان عباسی را برباید؟
• پلان دوم
علیبن موسی: ای وکلا! خوب گوش فرا دهید. به بلاد مختلف عازم شده و در آنجا خمس و خراج را از اهالی میستانید.
تمام سوالات شان را هرقدر که در دایره معلومات تان میگنجد جواب دهید و هرقدر نه، مکتوب میکنید و میآورید تا پاسخش را از من دریافت کنید.
• پلان ۳
متوکل عباسی: ای علیبن محمد! چه خبر از وجوهاتی که از ما ستاندی؟ حواست هست که باید گزارش نزد ما بیاوری؟
• پلان ۴
گاریچی روغن فروش: حسن بن علی جانم به قربانت! امروز مردم مدینه و سامرا مکتوبات زیادی به حقیر دادند. خدمت شما
چرب و روغنی هم شده است
نظرات ارزشمندتان را مرقوم بفرمایید تا به دستشان برسانم.
📍*لحظه حال*
غیبت، پایان حضور امام نبود؛ آغاز مسئولیت شیعه است.
پلان های مختلف وقتی دست در دست یکدیگر میدهند، فقط یک سناریو میسازند و آن اینکه عده ای در تلاشند بین امامت و حکومت فاصله بیندازند
و اینکه آخرین حجت خداوند در خطر است و عنقریب غیبتی رخ خواهد داد!
دقیقاً همین سناریو رنگ واقعیت به خود میگیرد و تا همین لحظه که بنده در حال نگارش این نوشتار و شما در حال خواندنش هستید، این غیبت ادامه دارد...
شاید بپرسید آخر سالروز آغاز امامت و ولایت امام عصر چه خط و ربطی به غیبت و گفتمان انتظار دارد؟
عوض اینکه بیایی و شادش کنی، این ها را میگویی؟
در جواب باید عرض کنم که از جملات با رایحه کلیشه خوشم نمیآید! خیلی هایش را خودتان شنیده اید و خیلی هایش هم از حوصله اینجانب حقیر خارج است.
خواسته ناخواسته این صحبت ها که حضرت مهدی در پنج سالگی به امامت رسیده اند و این نشان از شخصیت والای ایشان داشته و... در ورطه کلیشه قدم میگذارد و چیز خاصی عایدمان نمیگردد.
بگذریم...
حال رفتار و کنشگری ما نسبت به غیبت چه باید باشد؟
بگذارید اینطور بگویم
سال ۲۶۰ هجری رهبر جامعهٔ شیعه از انظار عمومی پنهان شد؛ نه سخنرانی، نه دیدار عمومی، اختتامیه ای، هیچی...!
آخر مردم قدرنشناس و نالوتی، تمام چراغ های قبلی را یک به یک ترکانده بودند و برای این یکی هم کمر همت بسته بودند.
اینجاست که ارزش جامعه معلوم میشود.
اداره ای را در نظر بگیرید که رییس آن غیب میشود؛ رفتار پرسنل احتمالا به دو صورت خواهد شد:
دسته ای به دنبال دفتر و دستک و بیلان شرکت میافتند تا کثافت کاری هایشان را پاک کنند و منفعتی برای خود بسازند
و دسته ای دیگر همّ خود را صرف یافتن او و حفظ راهش میکنند.
در جامعه پسا آغاز غیبت کبریٰ (و حتی صغریٰ) افراد دو دسته شدند:
عده ای صرفاً در جستجوی منافع اند و دنبال این هستند که به خواهش های نفسانی شان مدام مهر تایید بزنند
اینها امام میخواهند چکار؟ مثل همان پرسنل دست کج اداره..
اتفاقاً آمدن امام به ضرر اینهاست
اما عده ای دیگر به دنبال حقیقت و تحقق فرج اویند
و چه خوب و چه مظلومند اینها..
شاید مهمترین اتفاق آغاز امامت امام عصر همین باشد؛ اینکه از آن روز به بعد امتحان شیعه از جنس دیگری شد.
مسئله فقط دوست داشتن امام، تضرع و سر دادن اللهم عجل لولیک الفرج نیست!
مسئله اینست که چه اندازه مهدویت در متن زندگی هایمان جریان و سریان دارد؟!
مسئله اینست که در نبود دسترسی مستقیم به حضرت، چقدر اهل فکر کردن، تحقیق و فریب نخوردن هستیم؟
آیا خدای نکرده مهدویت انتخابی نداریم و به موقعش امام را در ذهن مان کوچکنمایی نکرده ایم؟
آیا صدتا جمله از زمین خودی بلدیم که اگر یه جمله فریبنده دشمن در رسانه اش را شنیدیم، نلرزیم و نلغزیم؟
به عقیدهٖ ناقص بنده، مهمترین مسئولیت های یک منتظر، حفظ بصیرت و انتظار فعال است.
آه! البته آنقدر این دو عبارت را هرجا هرجا گفته اند که اعتبار خود را از دست داده اند.
با چند مثال، بصیرت مداری و انتظار فعالانه را بازتر میکنم و بعد هم تمام:
• خبری در فضای مجازی میبینی اما قبل از فوروارد برای این و آن، چند دقیقه صبر میکنی و منبعش را بررسی میکنی
• یک نفر در رسانه ها آماج حملات دشمن و حتی دوست قرار میگیرد. اما صرف اینکه همه میگویند به آنها نمیپیوندی و قضاوت نمیکنی
• حرف و رفتار را قضاوت میکنی و نه شخص و فرد را
• مراقب نگاه هایت در کوچه و خیابان هستی که مبادا با مفسده ای تلاقی پیدا کند
• در امتحان فرصت تقلب داری و با اینکه کسی هم متوجه نمیشود اما انجامش نمیدهی
• عنان نفس لگام گسیخته خودت را داری و این تو هستی که تعیین میکند چه کاری را انجام دهد و نه نفس اماره ات!
• وقتی مسئولیت در یک انجمن یا تشکل داری، از امکانات موجود به شکلی مجزا برای رفقایت کنار نمیگذاری و پارتی بازی در کارت نیست..
• از وضعیت علمی و فرهنگی جامعه یا دانشگاهت به مثابه یک جامعه کوچک، ناراضی هستی اما بجای غرولند کردن از همان محیط کوچک شروع به اصلاح میکنی و از خودت هم آغاز میکنی
*و مِنَ اللّٰه توفیق*
✍🏻 الکترون آزاده