📌سایه سوم؛ سنگ، کاغذ، آینه

آخر شب بود و سکوت کر کننده ای توی خونه حاکم بود..

رفتم دستشویی و چند دقیقه ای اونجا موندم تا کارمو انجام بدم

معمولاً ساعت مچی دستم میکنم..

نگاه انداختم دیدم یه عقربه بیشتر نیست! نگو ساعت شمار و دقیقه شمار با هم عهد اخوت بسته بودن

ساعت ۲:۱۰ بود

با اینکه هواکش روشن بود اما گرمای خاصی حس میکردم

پا شدم

همینطور که دستامو می‌شستم، چاله ها و دست اندازهای صورتمو توی آینه برانداز کردم

تعریفی نداشت

خیلی اتفاقی دستمو به علامت سنگ کاغذ قیچی پشت سرم بردم

با همون دستهای خیس، اول سنگ آوردم، بعد کاغذ..

آینه هم خیس شده بود تقریباً

خب مساوی بودیم تا اونجا

اما... اما خب شنیدید که میگن تا سه نشه، بازی نشه

روی قیچی من سنگ آورد!

شکست تلخی بود؛ اما چرا باختم؟

به دست توی آینه هم خیلی کمتر از یه لحظه دقت کردم! ساعت من تو دستش نبود...

نقطه وسط چشمم دایره شده بود..

تا اینکه

به سرعت سرم را دزدیدم تا از چیزی که دیدم بیشتر تعجب به سراغم نیاد..

مثل حالتی که وقتی به مقابلتان نگاه می‌کنید ولی میدان دید کوچکی هم به سمت چپ و راست خود دارید، می‌دانستم هنوز کسی در آینه است اما سنگ یا قیچی را نمیشد بفهمم‌‌..

شاید علاقه ای هم نداشتم

در کسری از ثانیه بابت داشتن مجدد ساعتم احساس پیروزی یا خوشحالی خفیفی کردم

نگاهی به صفحه اش انداختم...

خب برای کسی مثل من که از کمبود وقت و گذر زیاد زمان می‌نالد اتفاق خوبی نبود

چون با اینکه هوای دستشویی زیرزمینی گرم بود اما انگار عقربه ها منجمد شده بودن و قصد جنب خوردن نداشتن..

همچنان ۲:۱۰

نفسم را آرام بیرون دادم

خب خراب شده احتمالاً..

این منطقی‌ترین جوابی بود که مغزم می‌توانست جور کند؛ جوابی که بیشتر برای آرام کردن خودم بود تا فهمیدن حقیقت..

تمام جرأتم را در آرواره هایم جمع کردم تا دوباره به آینه چشم بدوزم اما با ته صدایی به خودم اومدم

صدا آشنا بود

- کجایی؟ بیا دیگه یه ساعته معطلتم

صدای مامان بود که ظاهراً برای نماز بلند شده بود

نهایتا مبارزه آمیگدالا (قسمت مربوط به ترس در مغز) با بخش فرضی تولید جرات در مغزم به نفع آمیگدالا تمام شد.

در کسری از ثانیه، از دستشویی بیرون زدم و راهرو رو رفتم تا به هال رسیدم

بدون سلام و صبح بخیری به مامان سمت اتاق رفتم و با لوازم خواب، اسباب کشی کردم و کنار جانماز مامان دراز کشیدم و خودمو تحویل متکا دادم.

به چند دقیقه گذشته مثلا داشتم فکر نمی‌کردم

اما سریش ذهنی شده بود

چند دقیقه ای گذشت

چشم هایم گرم میشد که یکهو یادم آمد ای داد!!! همین دیروز، پیش آقای کمالی ساعت فروش خیابان اصلی، برای تعویض بند و باتری رفته بودم و کارم را راه انداخت..

آخرین باری که دندون هامو انقدر روی هم فشار دادم، وقتی بود که دوستم فیلم عمل جراحی قلب باز رو نشونم داده بود..

هرچه که بود -دعوتی از دنیای موازی، توهم آمیخته به رنگ واقعیت یا نتیجه شیطنت هایی که چندی پیش تر داشتم- تصمیم گرفتم خودمو از رفتن به اون دستشویی قدغن کنم تا کمی فراموشی به سراغم بیاد..

- برگرفته از یک داستان واقعی

✍🏻 دانیال طاهریان، ترم هشت علوم آزمایشگاهی