دفترچه خاطرات مسیر🌱

بعضی خاطره‌ها با گذشت زمان نه تنها کمرنگ نمی‌شوند، که هر بار دیدنشان حال‌مان را خوب می‌کند. 💌

درخشش دختران دانشگاهمان در المپیاد ورزشی سال ۱۴۰۴، از همان جنس خاطره‌هاست. 🎉

مصاحبه مکتوبی با مدال آوران از طرف «نشریه دانشجویی مسیر» انجام شد؛ اما کودتای دی ماه رقم خورد، جایی که عوامل دشمن صهیونیستی میان معترضین آمدند و با مصادره اعتراضِ به حق مردم ایران، جمع زیادی از هم‌وطنان ما را به شهادت رساندند و همان واقعه تلخ، پُلی شد برای شروع مجدد جنگ آشکار دشمن آمریکایی-صهیونی علیه کشورمان. 🥀

این شد که انتشار آن مصاحبه به تعویق افتاد، اما شیرینی‌‌اش را کم نکرد. در این روزهای پر حادثه، حواسمان به پیام‌های قهرمانانمان برای بقیه دانشجویان بود و امروز بالاخره منتشرش کردیم. ✨

متن مصاحبه قهرمانان:

1️⃣ سلام؛ زهرا طبقه‌آستانی هستم. دانشجوی رشته پرستاری در دانشکده نسیبه دانشگاه علوم پزشکی مازندران.

از فرصتی که در اختیارم گذاشتید، ممنونم. واقعاً خوشحالم که میتونم تجربه‌ام رو به اشتراک بگذارم.

من در رشتهٔ تکواندوی المپیاد ورزشی شرکت کردم. فضا خیلی رقابتی بود و سطح مسابقات بالا. با وجود فشار سنگین دروس در رشته‌های علوم پزشکی، شرکت‌کنندگان واقعاً آماده بودند و با حداکثر آمادگی شرکت کرده بودند. این المپیاد بعد از وقفه‌ای چندساله برگزار شد و برای اولین‌بار رشتهٔ تکواندو هم بهش اضافه شد. واقعا خوشحالم که این فرصت برام به‌وجود اومد و تونستم در اولین دوره، مدال‌آور باشم.

شرکت در این دوره از المپیاد، فرصتی بود تا هم ورزش حرفه‌ای‌ام رو ادامه بدم و هم با دانشجویان بااستعدادی از سراسر کشور آشنا بشم.

یکی از خاطراتم، لحظه‌ای بود که بعد از مسابقهٔ نهایی، حریف بازی نیمه‌نهایی‌ام -که اهل مشهد بود و بازی قبلی رو از من باخته بود- منو در آغوش گرفت و بهم تبریک گفت. این روحیهٔ ورزشکاری و صمیمیت بین بچه‌ها، واقعاً برام جالب بود.

مسئولین تربیت بدنی، تا حد توان حامی بودند و بیشتر نیازهای ما رو فراهم می‌کردند و در تمرینات با ما همکاری داشتند. اما بعضی از اساتید با ما همکاری نمی‌کردند و هیچ امتیازی برای ما قائل نبودند؛ برای همین، ما هم کلاس‌هامون رو شرکت می‌کردیم و هم تمرین می‌کردیم. فشار روی ما دانشجویانی که تو المپیاد بودیم، خیلی زیاد بود، خصوصا برای من که دانشکده‌ام از مجتمع جدا بود و هماهنگی برام سخت بود و باهام همکاری نمی‌کردند. حتی بعد از مدال‌آوری هم چند جلسه‌ای که به‌خاطر حضور در مسابقه غیبت داشتیم رو باید جبرانی می‌رفتیم.

فکر می‌کنم اگر برنامه‌ریزی منسجم‌تری برای تلفیق ورزش قهرمانی با حجم دروس علوم پزشکی وجود داشت، هم تمرین بهتری می‌داشتیم و هم استرس و فشار کمتری رو متحمل می‌شدیم.

با تمام سختی‌ها، این تجربه آن‌قدر شیرین، غنی و به‌یادماندنیه که به همه دانشجویان علاقه‌مند توصیه می‌کنم حداقل یک بار در المپیاد شرکت کنند. ورزش در کنار درس، نه‌تنها بازدهی ذهنی‌تون رو بالا می‌بره، بلکه دنیایی از ارتباطات و اعتمادبه‌نفس براتون می‌سازه.

برای من، این مدال نقره فقط یک جایزه نیست؛ نمایشی از تلاش بین درس و علاقه، و اثبات اینه که حتی در سنگین‌ترین رشته‌ها هم می‌تونیم در زمینه‌های دیگه بدرخشیم.

2️⃣ سلام؛ فاطمه بابایی هستم دانشجوی ترم سه پزشکی.

در المپیاد در رشته تکواندو شرکت کردم.

سطح مسابقات و شرایط ایجاد شده از سمت دانشگاه خوب بود. پیشنهاد می‌کنم افرادی که از رشته‌های ورزشی مورد علاقه‌شون دور موندن، از این فرصت استفاده کنند

[به خاطر مسابقات] در یکسری کوئیز نتونستم حاضر شم، یکی از امتحانات ترم رو هم نتونستم بدم که بعدش جدا شفاهی اون آزمون رو دادم.

درکل بازه قبل مسابقات یکسری آزمون‌ داشتیم که سخت می‌شد وقت تمرین پیدا کرد.

3️⃣ سلام؛ کوثر احمدی هستم دانشجوی سال چهارم دندانپزشکی.

من در این المپیاد در رشته تکواندو شرکت کردم و خوشبختانه توانستم مقام اول رو کسب کنم. پیش از کنکور و شروع دانشگاه، تکواندو رو به‌صورت حرفه‌ای تمرین می‌کردم، اما به دلیل شرایط خاصی مجبور شدم ۶ سالی از این فضا دور باشم. وقتی برای المپیاد فراخوان دادند، دوباره شروع به تمرین کردم و خوشبختانه موفق شدم قهرمان بشم. حس خیلی خوبی داشتم، چون نتیجه‌ی زحمات و تلاش‌هایم رو دیدم.

تمرین‌های سخت و فشرده با وجود درس و دانشگاه واقعاً چالش‌برانگیز بود. با این حال، یکی از بهترین خاطراتم از این دوره، پیدا کردن دوستان خوب و با معرفت بود. در این مدت، با هم‌تیمی‌ها و رقیب‌هایم رابطه‌ای بسیار نزدیک و دوستانه داشتم. ما در طول تمرین‌ها و مسابقات همیشه از هم حمایت می‌کردیم. در زمین بازی، حتی زمانی که رقابت سخت می‌شد، هیچ‌وقت همدیگه رو تنها نمی‌گذاشتیم. وقتی یکی از ما موفق می‌شد، همه خوشحال می‌شدیم و وقتی کسی شکست می‌خورد، با همدلی و تشویق بهش روحیه می‌دادیم. این نوع حمایت و دلسوزی نه فقط در زمین بازی، بلکه خارج از آن هم ادامه داشت و تبدیل به یک حس مشترک و تیمی شد.

فضای بسیار مثبت و انرژی‌بخشی داشتیم که باعث می‌شد با وجود تمام خستگی‌ها، همچنان با انگیزه ادامه بدیم. این مسابقات تکواندو در بخش دختران، اولین سالی بود که برگزار می‌شد و تجربه‌ی خیلی جالبی بود.

این موفقیت‌ها و تجربیات به من یاد داد که با پشتکار و تلاش، میشه از هر چالشی عبور کرد و به هدف رسید.

4️⃣ سلام؛ مهسا حمزه‌نیا هستم، ترم سه هوشبری. از اعضای تیم تکواندوی دانشگاه که موفق به کسب مدال نقره شدم. تکواندو رو از سال‌ها قبل شروع کرده بودم، اما از سال ۹۸ حدود شش سال فعالیت نداشتم. از تابستان امسال دوباره تمرینات‌ شروع شد، هرچند یک وقفه‌ی کوتاه هم اتفاق افتاد، اما از پاییز تمرین‌ها به‌صورت جدی و منظم ادامه پیدا کرد. هم من و هم بقیه اعضای تیم با انگیزه و تعهد بالا تمرین کردیم و خوشبختانه نتیجه‌‌ی این تلاش‌ها به کسب مدال و کاپ تیمی در المپیاد ختم شد.

یکی از مهم‌ترین نکاتی که برای من این المپیاد رو ارزشمندتر کرد، فضای اخلاق‌مدار و همدلانه‌ی تیم بود. هم‌تیمی‌هام واقعاً افراد بااخلاقی بودن. استاد و همراه عزیزی که تو هر جلسه تمرین ما حضور داشتن هم نقش خیلی پررنگی در شکل‌گیری این فضا داشتن. ما فقط کنار هم تمرین نمی‌کردیم، بلکه واقعاً پشت هم بودیم؛ چه در روزهای سخت تمرین، چه وقتی کسی دچار آسیب‌دیدگی می‌شد. هر کسی که داخل زمین می‌رفت، می‌دونست تنها نیست و کل تیم پشتشه. به نظرم این همبستگی، رعایت مرام هم‌تیمی بودن، یکی از اصلی‌ترین دلایل موفقیت ما بود.

تمرینات در کنار درس و کارآموزی‌ها واقعاً کار ساده‌ای نبود. خیلی وقت‌ها با خستگی سر تمرین حاضر می‌شدیم، اما هیچ‌کدوم این شرایط رو بهانه نکردیم. زحمت زیادی کشیده شد و این مدال حاصل همین استمرار بود

فضایی که دانشگاه برای حضور در المپیاد فراهم کرد، به ما انگیزه داد تا با تمرکز بیشتری وارد مسابقات بشیم.

در پایان به بقیه دانشجوها پیشنهاد میکنم حتماً این فضا رو تجربه کنند. المپیاد فقط رقابت نیست؛ فرصتیه برای رشد فردی، یاد گرفتن کار تیمی، ساختن خاطره‌های ماندگار و خودباوری. امیدوارم دفعات بعد، تعداد بیشتری رو در این مسیر ببینیم.

5️⃣ با سلام و درود من آتوسا بهور هستم، ترم سه هوشبری، از اعضای تیم تکواندو. در کنار تحصیل، نزدیک ۱۴ سالی هست که به‌صورت جدی در رشته تکواندو فعالیت می‌کنم و پس از وقفه ۳ ساله در ورزشم و دور بودن از مسابقات، امسال این فرصت رو داشتم که در المپیاد ورزشی دانشجویان شرکت کنم.

سطح مسابقات واقعا بالا بود و نکته قابل‌توجهی که وجود داشت این بود که امسال  اولین سالی بود که رشته تکواندو در المپیاد حضور داشت و با این وجود مشخص بود اکثر شرکت‌کننده‌ها با آمادگی بدنی و ذهنی خوبی وارد رقابت‌ها شده بودند. مسابقات هم از نظر فنی و هم بیشتر از نظر فشار روانی چالش‌برانگیز بود و همین موضوع جذابیتش رو چند برابر  میکرد و من حتی با آسیب بدی که داشتم بازم هیجان مسابقات باعث می‌شد که روحیه و هیجان بر درد جسمیم غلبه کنه و با انگیزه بیشتر مبارزه کنم.

فضای کلی المپیاد، ترکیبی از رقابت جدی و رفاقت بود.دیدن دانشجوهایی از دانشگاه‌های مختلف که دغدغه مشترک ورزش قهرمانی داشتن، تجربه خیلی ارزشمندی بود.

ما با بقیه بچه های تیم برای بودن در این فضا خیلی تلاش کردیم در کنار هروز کلاس و کارآموزی بازم دست از تلاش نکشیدیم  و خوشحالم که نتیجه‌اش رو هم دیدیم.

راستش انقدر خاطرات خوب و بد طی این چندین ماه داشتم که گفتنشون زمان طولانی می‌خواد ولی بهترین خاطره من از مسابقات دوست شدن با هم تیمی‌هام بود.

هم تیمی‌هام فقط شریک تمرین و مسابقه نبودن؛ توی لحظه‌های سخت بزرگترین دلگرمی بودن و من به خوبی به یاد دارم که توی شرایط سخت همدیگه، چطور بچه‌ها از خود گذشتگی داشتن و به همدیگه کمک می‌کردن تا باعث موفقیت همدیگه بشن و به معنای واقعی کلمه پشت هم بودن و در شادی و غم همدیگه شریک بودن.

و این ارزشمندترین چیزی بود که من توی این مسابقات تجربه کردم.

دانشگاه از نظر اعزام و همراهی کلی، شرایط خوبی فراهم کرده بود و همین موضوع باعث شد با تمرکز بیشتری توی مسابقات حاضر بشیم و من همینجا از اساتید محترمی که ما رو در این راه همراهی کردن تشکر میکنم . با این وجود به‌نظرم هنوز جا داره حمایت‌ها در زمینه‌هایی مثل برنامه‌ریزی منسجم‌تر و پشتیبانی بیشتر تقویت بشه که انشاءالله امیدوارم در آینده این اتفاق بیفته تا برای المپیاد بعدی با آمادگی بیشتری در مسابقات حاضر بشیم.

توصیه من به بقیه دانشجوها اینه که اگه ته دلتون دوست دارین خودتون رو به چالش بکشین، المپیاد فرصت خوبیه. لازم نیست حرفه‌ای باشین یا صددرصد آماده؛ فقط کافیه شروع کنین. خیلی وقت‌ها همین یه قدم، بهترین خاطره دوران دانشجویی‌تون رو می‌سازه.

در آخر المپیاد برای من یه مکث وسط شلوغی‌های درس بود؛ جایی که تونستم از فضای همیشگی دانشگاه فاصله بگیرم و روی چیزی که واقعاً دوستش دارم تمرکز کنم. فشار مسابقه، هیجان قبل از مبارزه و کنار هم‌تیمی‌ها بودن، باعث شد به یاد بیارم  چقدر این فضا برای من حس زنده بودن داره و چقدر دلتنگ این فضا بودم

و وسط استرس های همیشگی زندگی چقدر جای خالی این استرس و هیجان مسابقات حس می‌شد و خوشحالم که این فرصت از دست ندادم و شاید این بهترین خاطره من از سال ۱۴۰۴ بود.

🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸 🌸

و در آخر؛

توضیحی درباره المپیاد ورزشی:

همان‌طور که دوستان اشاره کردند، یکی از تجربیات جالب و ارزشمند دوران دانشجویی شرکت در المپیاد ورزشی است. که در رشته‌های قهرمانی مانند شنا، دومیدانی، فوتسال، والیبال، بدمینتون، تنیس روی میز، بسکتبال، تکواندو و کاراته برگزار می‌شود.

مجموعه ورزشی دانشگاه از بین دانشجویان مستعد و علاقه‌مند استعدادیابی می‌کند و به مربیان مربوطه معرفی می‌کنند و بعد از تشکیل گروه‌ها، در سالن‌های ورزشی مجتمع با حضور مربی، تمرینات شروع می‌شود.

برای کاروان‌های ورزشی معمولا بسته‌های ورزشی در نظر گرفته می‌شود شامل گرم‌کن، کوله، کفش مخصوص و...

معمولا دو هفته قبل از مسابقات برای گروه‌های ورزشی اردو برگزار می‌شود و دانشجویان هرروز به تمرین می‌پردازند تا برای مسابقه آماده شوند.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به مجموعه ورزشی دانشگاه یا کانال تلگرامی به نشانی

https://t.me/tarbiatbadanimazums

مراجعه فرمایید.

نشریه دانشجویی مسیر🌱

| @masir_mazums | 📝