همه تنهایند
حتی همین درختها که تمام شب، دست انداختهاند گردن هم، آواز میخوانند و مهمان بادند
و صبحها وانمود میکنند که سنگین و باوقارند، حتی آنها هم تنهایند
برای همین است که مدام رنگ عوض میکنند، سبز، زرد و نارنجی و گاهی سفید میشوند
تا گنجشکها و آدمها دوستشان شوند
اما گنجشکها و آدمها هم تنهایند
مخصوصا آدمها
به تعداد اعضای خانواده، دوستان و آدمهای دور و برشان نگاه نکنید
آنها از همه تنهاترند
مگر آدم با چند نفر می تواند دوست صمیمی باشد، درد دل کند، بخندد، حرف بزند؟
مخصوصا حرف
آدم حرف های مهم اش را به چند نفر می تواند بگوید؟
این حرفهایی که به همه می گوییم و در ملاعام منتشر می کنیم حرف های مهمی نیست
مهم ها را نمی گوییم جز به همان چند نفر،
که گاهی همان چند نفر هم نیست...
