
با خواهرم از دندانپزشکی زدیم بیرون. سمت چپ صورتم هنوز بی حس بود.
همان حوالی دو نفر از دوستان را که خیلی وقت بود ندیده بودم، دیدیم؛ ایستادیم کنار گلفروشی به حرف زدن، خندیدن و یاد خاطرات را زنده کردن.
برای برگشت اسنپ گرفتیم. چند دقیقه بعد، یک ال 90 سفید آن طرف خیابان ایستاده بود.
از دوستانم خداحافظی کردیم و چند بار همدیگر را در آغوش گرفتیم و موقع رد شدن از خیابان هم برگشتم و دست تکان دادم و خلاصه خرامان به آن سمت خیابان رسیدیم و سوار شدیم.
- خانم های بزرگوار! خسته نباشید!
این اولین جملهای بود که راننده با لحن خنده گفت. مانده بودم به خاطر اینکه آمدنمان از آن سمت خیابان طول کشیده کنایه میزند یا واقعا می گوید. اگرچه دلیلی وجود نداشت که به ما خسته نباشید بگوید ولی نشانهای هم برای کنایه نیافتیم. پس تشکر کردیم.
من به خاطر آمپول بیحسی که زده بودم و بهخاطر دی ماه شلوغی که پشت سر گذاشته بودم و با میل شدید به پایان یافتن ازدحام و خستگی آن روزها (که میشود چهارشنبه هفته پیش) سرم را به شیشه تکیه دادم و چشمانم را بستم. فقط میخواستم چند دقیقهای به خواب بروم اما انگار قرار نبود چنین اتفاقی بیفتد.
راننده چند بار در طول مسیر نظرات کوتاهی داد. جالب بود که همه چیز را با خنده می گفت؛ چیزی که باعث شد چند بار با همان حالم بخندم انگار همه دنیا برایش یک شوخی بود.
صدای پیامک گوشی راننده آمد. با همان حالت خنده گفت که قرار است فردا، پس فردا اینترنتمان را به خاطر کنکور قطع کنند. یادم افتاد دو ساعت پیش برای من هم همین پیام آمده بود. نمیدانم چرا یکهو داغ دلم تازه شد و گفتم دانشجویانی که با تقلب به دانشگاه می روند قرار است آخرش به کجا برسند؟ همینها هستند که آخرش پایان نامه و رساله شان را میدهند بیرون برایشان مینویسند. آخرش هم یک مدرک میگیرند و در توهم داناییشان غرق میشوند.
این پاس گلی بود که من به آقای راننده داده بودم. راننده شروع به صحبت کرد. از انتقاد به مدعیانی که نمیدانند شروع شد و به مفهوم صدق، صداقت و راستی رسید. به اینکه چه چیزهایی به جهان میدهیم وچه چیزهایی از آن میستانیم. مثلثی از خواست انسان، خواست خدا و تقدیر برایمان تصویر کرد و راجع به هر کدام و چگونگی طی مسیر کمال صحبت کرد. بر ریلی از مفاهیم مورد علاقه من با شتاب پیش میرفت. به خودم آمدم دیدم هم سراپا گوشم، هم بخشی از ذهنم فعالیت فشرده و سریعی را آغاز کرده برای تطبیق حرفهایی که میشنود با آنچه قبلا خوانده و شنیده. حرفهایش با آنچه پیش از آن خوانده بودم تطبیق داشت اما با زبانی دیگر و با دستهبندیهای خاص خود این فرد.
دیگر نشانهای از لحن خنده وجود نداشت. اینقدر سریع و مسلط این مباحث را میگفت انگار بارها به آنها فکر کرده و یا کتابی درباره آنها نوشته، من هم که سر ذوق آمده بودم یکی دو سوال مطرح کردم و او با تسلط، پاسخ آن را در چارچوب دنیایی که ترسیم کرده بود، داد. رسیدیم به بحث جهل و دانایی. احساس کردم ممکن است حافظهام نتواند همه را دوباره به یاد آورد. گوشیام را سریع درآوردم و بخش نوت را باز کردم و نکاتی از حرفهایش نوشتم. گفت مثلث جهل سه ضلع دارد: ترس که مانع تفکر میشود، ناامیدی که مانع تجربه میشود و منیت که مانع آموختن میشود و مثلث دانایی هم نقاط مقابل اینها بود: تفکر، تجربه و آموزش. حرفهای جالبش تمامی نداشت.
دیگر به مقصد رسیده بودیم. ماشین که ایستاد هنوز دو سه جملهای باقی مانده بود. برای اولین بار برگشت با یک حالت سه رخ به من نگاه کرد، مردی 55 ساله به نظر میرسید، عینک زده بود و ته ریش سفیدش از زیر ماسک پیدا بود. رو به من گفت «شیطان گاهی در لباس تقوا به انسان نزدیک میشود». وقتی نبود که به حرفش بیشتر فکر کنم.
عذرخواهی کرد که زیاد حرف زده
و ما تشکر کردیم که [زیاد]حرف زده :)
پیاده که شدیم خواهرم گفت: بیشتر شبیه معلمهای معنوی بود تا راننده.