«پس قیامت شو، قیامت را ببین». استاد معنویام میگوید.
استادم یک فایل صوتی است که میتوانم آن را جلو یا عقب ببرم، صدایش را کم و حتی حرفهایش را قطع کنم. چه جسارتها! کی فکرش را میکرد بتوان با اساتید چنین رفتاری داشت آنهم با استادان معنوی! به هر حال زمانه عوض شده استاد! چه میتوان کرد؟
استادم حرفهای مهمی میزند. چکیده و موجز مبحث وحدت وجود را شرح میدهد و برخلاف بیشتر اساتید معنوی کشدار و نصیحت گونه سخن نمیگوید.
مثالهای استاد هم امروزی است. میگوید: چه کاری است میروید اینستاگرام و همهاش دنبال جمع کردن فالوئرید؟ چرا اینقدر نظر دیگران برایتان مهم است؟ میگوید همه اینها بر میگردد به «منِ کاذب». شما فکر میکنید این بدنید. این هویتید. از «منِ حقیقی» دور افتادهاید و نمیدانید جز آن حقیقت، آن یکی، دیگریای وجود ندارد. در آن مرتبه من و تو و اویی وجود ندارد.
کلاس تمام میشود. تصمیم دارم «قیامت شوم» یعنی از این به بعد این منِ کاذبم را رها کنم (مشاهده کنم). اما قبلش وسوسه میشوم به ویرگول سری بزنم. آن دایره آبی رنگ عدد 3 را نشان میدهد. دوپامین آزاد میشود و قیامت شدن به تعویق میافتد...
برای بعضی با عدد 3، برای بعضی با 300، برای بعضی با 300000 و ...

پ. ن 1 :
شعر از مولوی است: پس قیامت شو، قیامت را ببین/ دیدن هر چیز را شرط است این
پ.ن 2 :
بخش بیشتری از شعر - دفتر ششم مثنوی:
پس محمد صد قیامت بود نقد
زانک حل شد در فنای حل و عقد
زادهٔ ثانیست احمد در جهان
صد قیامت بود او اندر عیان
زو قیامت را همیپرسیدهاند
ای قیامت تا قیامت راه چند
با زبان حال میگفتی بسی
که ز محشر حشر را پرسد کسی
بهر این گفت آن رسول خوشپیام
رمز موتوا قبل موت یا کرام
همچنانک مردهام من قبل موت
زان طرف آوردهام این صیت و صوت
پس قیامت شو قیامت را ببین
دیدن هر چیز را شرطست این
تا نگردی او ندانیاش تمام
خواه آن انوار باشد یا ظلام