
چندین بار در زندگیام با موقعیتهایی مواجه شدم که قبل از قرار گرفتن در آن موقعیت میترسیدم یا با واقعیتهایی مواجه بودم که نمیخواستم بپذیرمشان و ترجیح میدادم دستکم تا مدتی در ذهنم انکارشان کنم؛ اما دقیقا شرایط جوری پیش میرفت که هیچ راه گریزی نداشتم و حتما باید با آن ترس روبرو میشدم.
نکته جالب برای خودم این است که معمولا بعد تمام شدن ماجرا با خودم میگفتم:
"حالا این تجربه آنقدرها هم ترسناک و سخت نبود!" 🤷♀️
"مرضیه! از چه چیز بیاهمیتی میترسیدی؟"
"چرا فقط به یک جنبه موضوع نگاه میکردی و لایههای گوناگون و تنوع و پویایی آن تجربهی ظاهرا غریب را درک نمیکردی؟"
الان این نجواهای درونی را یادم است، ولی مانع از آن نیست که در موقعیت مشابه دستکم "کمی" نترسم.
شما چه تجربهای از مواجهه با ترسهایتان دارید؟ بعد از تجربه آن چه حسی داشتید؟ آیا به همان اندازه میترسیدید؟
🌱🌱🌱🌱🌱
اگر دوست داشتید این شعرهای زیبای مولوی، صائب، حافظ و عطار را هم درباره "مترسیدن" بخوانید (* پ.ن۱ 😊).
مترسان دل مترسان دل ز سختیهای این منزل
که آب چشمه حیوان بتا هرگز نمیراند
✏ «مولوی»، دیوان شمس، غزل ۵۹۲
زکوه غم مترسان سینه دریادل ما را
که این بار گران برکشتی ما بادبان گردد
✏ «صائب تبریزی»، دیوان اشعار. غزل ۲۸۲۴
در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز
استادهام چو شمع مترسان ز آتشم
✏ «حافظ»، دیوان، غزل ۳۳۸
هر چند که راه بر سر آدمی است
میرو، تو مترس، تا به جایی برسی
✏ «عطار»، مختارنامه. ۱۲
پ.ن۱: میدونم تابلوئه شعرها رو باکلیدواژه "مترس" پیدا کردم🤦♀️😁 ولی دلم نیومد هیچکدومو حذف کنم.
پ.ن۲: امیدوارم همه ترسهای ذهنیمو همین جا در همین دنیا از دست بدم و سبکبار و رها باشم موقع رفتن.
پ.ن۳: آیا میشه از همه ترسها رها شد؟ واقعا نمیدونم ولی این از سوالهاییه که دوست دارم پاسخش مثبت باشه.
پ.ن۴: از پیشنویسهای منتشرنشده بود.