آخ از دست این آدمهایی که زهر حرفهایشان لحظه ای رهایت نمی کند و تو آنقدر کلمات تند و نیش دارشان را با خود نشخوار می کنی که تمام وجودت درهم غلت می خورد و آرام و قرارِ زخم خورده ات، روحت را تراش می دهد.
تمام ساعات شیرین روزت را با فکر کردن به کنایه هایشان تلخ می کنی و در انتهای روز چیزی جز مرگ ثانیه ها، برایت نمی ماند.
چقدر حقیرند آدمهایی که می خواهند با سخن های واهی و عبث، زهرشان را بر روی دیگران بپاشند و چه صبورند آنها که می شنوند و سکوت پیشه می کنند. اینها نه ابلهان بی زبانند و نه نادان هایی که طعم تلخ کنایه ها را نفهمند.
آنها که در مقابل سخنان زهرآگین و تلخ، بی سخن می نشینند و زبان در کام نمی رانند، دلهایشان آنقدر فراخ است که جایی برای شنیدن همهی حرفهای نیش دار و گزنده دارد.