فمينيسم فرهنگي معمولاً و نه منحصراً به ترفيع و ستايش ارزش هاي تفاوت زنان بيش از تبيين سرچشمه هاي آن علاقه دارد و از پاسخ به سوال «تفاوت هاي بين زنان و مردان از نظر زيست شناختي و طبيعي توليد شده اند فرض ذات گرايانه يا عمدتاً از نظر اجتماعي ساخت يافته اند»، صرف نظر می کند.
اين نظريه معتقد است يکي از عوامل تعيين کننده و مهم در مورد تفاوت، تقسيم کار جنسي است. تقسيم کاري که زنان را با کارکردهايي همچون همسر، مادر و کارگر خانوار و فضاي خصوصي خانه و خانواده و بنابراين به مجموعه اي پايدار از وقايع و تجارب بسيار متفاوت نسبت به مردان پيوند مي دهد. نقش زنان به عنوان مادران و همسران در توليد و بازتوليد شخصيت و فرهنگ زنانه شناخته می شوند.
برابر با اين تبيين ها، جهاني که انسانها در آن ساکن هستند برحسب نوعي فرهنگ ساخته و پرداخته ي مردان و با در نظر گرفتن آنان به عنوان موجودات شناسا توسعه داده شده است؛ بدين معنا که اين جهان صرفاً توسط مردان نگريسته و تعريف شده است.
اين فرهنگ در بهترين حالت، تجربه و ادراک زنان را به قالب هاي مفهومي بسيار حاشيه اي تقليل مي دهد و در وحشتناک ترين حالت، مفهومي از زنان را مي آفريند که زن در قالب آن به عنوان دیگری و موجودي شي شده انگاشته مي شود، موجودي که نشانگر خصوصياتي است که در نقطه ي مقابل مرد، شناسا و عامل قرار دارد.
جان کلام این بحث اين است که اين رهاسازي تنها زماني براي زنان و نوع بشر به دست خواهد آمد که زنان بتوانند آگاهي و فرهنگ خاص خودشان را بپرورانند.
پشت هر مرد موفقی زنی ایستاده است.
اصل نابرابري جنسيتي را باید در فمينيسم ليبرال جستجو کرد. طبق این نظریه زنان مي توانند ادعاي برابري با مردان را در زمينه قابليت هاي ذاتي انسان داشته باشند. فمینیسم لیبرال معتقد است که نابرابري جنسيتي از نوعي الگوبندي پدرسالارانه و جنس گرايانه درباره تقسيم کار ناشي شده است و بنابراين برابري جنسيتي مي تواند با تغيير شکل تقسيم کار از طريق الگوبندي دوباره نهادهاي اساسي قانون، کار، خانواده، آموزش و پرورش و رسانه هاي جمعي برقرار شود.
در سال 1848 نخستين کنوانسيون حقوق زنان در نیویورک برگزار شد که امضاء کنندگان اين اعلاميه با بازنويسي اعلاميه ي استقلال ایالت های فدرال آمریکا اینگونه نوشتند: «ما اين حقايق را بديهي مي دانيم: همه ي مردان و زنان ( و زنان اضافه شده است) برابر آفريده شده اند؛ همه ي آنها حقوق لاينفک معيني از خالق خود دريافت کرده اند؛ زندگي، آزادي و جستجوي خوشبختي از جمله ي اين حقوق هستند؛ حکومت ها نیز به منظور صيانت از اين حقوق به وجود آمده اند و قدرت عادلانه ي خود را از توافق حکومت شوندگان به دست آورده اند که نیمی از آنها زنان هستند.
بدين سان، فمينيسم ليبرال بر اين باورها تکيه دارد:
1- همه ي انسانها از خصوصيات ذاتي معيني- استعداد تعقل، عامليت اخلاقي و خودشکوفايي- برخوردارند؛
2- پرورش اين ظرفيت ها مي تواند از طريق به رسميت شناختن قانوني اين حقوق جهان شمول مورد صيانت قرار گيرد؛
3- نابرابري هاي جنس محور بين مردان و زنان ساخت بندي هاي اجتماعي هستند و هيچ گونه پايه اي در طبیعت ندارند.
4- دگرگوني اجتماعي در جهت برابري مي تواند به واسطه خواسته سازمان يافته يک ملت خردمند و از طريق حق استفاده از دولت ايجاد شود.