کاش من هم اشک داشتم و جای امنی گیر می آوردم و برای همه غریبه ها و غربت زده های دنیا گریه می کردم. برای همه آنهایی که به تیر ناحق کشته شده اند و شبانه دزدکی به خاک سپرده می شوند.» (سو و شون – سیمین دانشور)
آخر بعضی وقتها آدمی بیخود و بی جهت سفره دلش را پیش رفیق باز می کند. این حال و احوال، بیشتر در جوانی برای آدم پیش می آید. منظور حرفم را که می فهمی؟ آدم در دم دلش می خواهد با رفیقش یکی شود. این است که رازهای گور و گم شده زندگانی اش را آشکار می کند.
خودداری اش را از دست می دهد و مثل اینکه مدیون طرف باشد، بدون جهت به او رشوه می دهد. انگار می خواهد خودش را آسوده کند. مخصوصا اگر از چیزی ناراحت باشد، خیال می کند با گفتنش خود را آسوده می کند و باری را از دوش خود بر می دارد.
این است که گاهی بزرگترین سرّ زندگانی اش را آشکار می کند و حرفی را که هیچوقت نباید به زبان بیاورد، به آسانی برای رفیقش نقل می کند. می خواهد بگوید که هیچ حجابی بینشان نیست و می خواهد راه غربت میان دو تا دل را کوتاه کند.
می خواهد دیوار را از میانه بر دارد.
....
جنگ و صلح کی از هم جدا بوده اند؟ زبان را برای صلح در دهان داریم و تفنگ را برای جنگ در دستها. رسم مردی همین است!
(محمود دولت آبادی – کلیدر)