اینجا، درست همینجا در کنارم بنشین. نه، نه… اینگونه نمیبینمت! رو در رویم بنشین؛ میخواهم خوب نگاهت کنم. میخواهم از میان تارِ مژههایت، گردیِ چشمهایت را بنگرم. دلم برای گرمایِ نگاهت تنگ است؛ میفهمی؟ اولین باری را که آموختم نگاه گرما دارد به یاد ندارم، ولی تو را چرا… من تو را همیشه در یاد دارم.
گویی بومی از نقشِ تو را، نه مقابلِ چشم، که مقابلِ قلبم کشیده باشند. با تو سخن میگویم و به لحظهای میبینم لیوانی باز هم شکست؛ باز هم و باز هم… مگر میشود؟ ولی من تو را به تکههای شکستهی لیوان هم سوگند دادهام.
نمیدانم چه شد مرا، ولی خوب میدانم که صدایت مثل تککلمههایِ آخرِ پرواز در لالهی گوشم میپیچد و ندایی از قلبم میگوید: «باز هم؟»
آری… باز هم و باز هم…
توصیفِ عشق را از زبانِ بسیاری شنیدهام و نیافتم که آن را ضعف تعبیر کردهاند یا قوت. ولی ملموس بود که هرکس آنچه از مردمکِ چشم گذرانده را بر یادگار گذاشته، و کسی بیراه نگفته است. وصال را قدرت و ناکامی را به پای سرنوشت نوشتهاند؛ و در پاورقیِ کتابِ عشق نوشتهاند که ناکامیاش هم به کام بوده… گویا شاملو و امثالِ آن از این چیزها سخن میگویند و ما هم باید بخوانیم. نه آنکه عشقِ آنان رنگینتر بوده باشد؛ نه! به گمانم چشمِ معشوقِ آنان به قدری زیبا نبوده که قلم را از سرانگشتان سست کند و بر کفِ پا هدیه کند… مگر نه؟
و اما عزیزِ من؛ مدتهاست مینویسم و باز هم در خطِ آخر باید بگویم: چرا کلمات در برابرِ زیباییِ چشمِ تو شکست میخورند؟
و بازهم..وبازهم..