«میخواهم جان بسپارم در زیباییِ رنگِ آسمان؛ در لطافت و گرمیِ دستان کودکی که انگشتم را میگیرد و سخت میفشارد. میخواهم تعریفِ زندگی را عوض کنم، وارونهاش کنم؛ نه برای همه، که برای خودم. لااقل زورم به دنیای کوچکِ خودم که میرسد. بگذار با گُل، زلف برافشانیم و با باران ترانه بخوانیم. چه کسی جلودار است که بگوید نه؟ که بگوید بایست؟ مگر دیواری که فرو ریخته را کسی توانست نگه دارد؟ بغضهای ترکخورده را چطور؟
معلوم است که نمیتوان؛ آری، نمیتوان. فرهاد مگر توانست فرو بنشیند؟ گمان میکنید نگفتند به او؟ گمان میکنی نشنید؟ هیچگاه عقیدهای که به “خواست” مُشت شده باشد، با چندی اراجیف گسسته نمیشود.
من تمامِ واژگانم بویِ امید میدهد، اگر بگذارند؛ اگر آن را از من ندزدند. من هنوز به زندگی تعلق دارم. هنوز چشمانم با دیدنِ آسمان به ذوق میآید. هنوز ترانه میخوانم. هنوز تماشایِ قدمهایِ مورچهها رویِ خاک، مرا به فکر وامیدارد.
چگونه میتوانم دست از زندگی بردارم، آنگاه که شورِ چشمهایِ مادرم مرا میخواند؟
باشد که روزی من باشم و دنیایی که تمامِ واژگانش را خودم جان بخشیدهام؛ و آنگاه، من میدانم و دنیایم، و آنان که به من و دنیایم تعلق دارند.» 🤍🫴🏻