«بیزارم از آنچه و آنکس که وا میدارد انسان را به فاصله؛ بغض را به رانده شدن از گلو و قلب را از تپیدن…
من هنوز باور دارم به چیزهایی که عقل، نبودش را به خود باورانده و قلب، خود را متقاعد ساخته است. و حال از خود سؤال میکنم: چه کسی میتواند روبهروی زمان بایستد و فریاد بزند که: «بایست! عزیزی در سفر دارم، زخمی دارم یا چشمی آلوده به خون؟»
زمان که گویند فاصله را خلق میکند؛ آری، زمان… چه کارها که نمیتواند بر کلاهِ انگشتِ خردی بچرخاند و رقم زند. و من، به رسم همیشه، دامانِ امید را در پنجه گیرم و از او بخواهم که این بار، نه… این بار معنایِ زمان را طورِ دیگری تعبیر کن برایم.
و با خود زمزمه کنم: هرچه مرا تبر زدی، زخم نشد، جوانه شد.
و شاید روزی آموخته شود که سندیتی ندارد آنچه به دستِ ماست، برایِ ما باشد. حال آنکه کسانی قلبهایی میان استخوانهایی پنهان ساختهاند که برایِ دیگریست و دَم نمیزنند؛ و چه بعید نیست که ما، یا من هم، کسی از همان کسان باشم…
رنجور همیشه تنهاست و رنج همیشه همچون خاری به جانِ کسی که فقط خود، دردش را میفهمد. مگر درد هم توصیف دارد؟ با بیان و حرف میتوان فهماند خلأ را؟ نمیتوان..نمی توان...
افکار و حرفهایم آنقدر در سرم درآمیخته است که هر بندی را سوا از دیگری مینویسم و آنقدر خط میزنم که سیاهیِ قلم، کمتر از سیاهیِ خطزدگیها و خطاهاست.
با این حال، به قدری حرف و گله و دلتنگی همچون دو دست، مرا در خود حل میکند که میخواهم تا صبح بنویسم؛ حتی اگر میانِ تمامِ صفحات چیزی برای خواندن نباشد و در هر کلمهام فریادی نهفته بدارم که به امیدِ روزها و سخنانِ بهتر. هرچه دل خون باشد، من رازداری چون این برگه نمییابم و کلامی جز به تو، جایی نمینگارم.
و به زبان جاری نمیکنم که چند بار مرور کردهام تمامِ دقایقم را تا نفس قطع نشود…
به راستی من… !
من…همان دخترِ سرکشی هستم که فکر میکرد دنیا در مشتهای کوچکش جا میشود؟ یا زندگی مرا خریده و بر رویایم میتازد؟»