چه میدانم؟ شاید روزی تمامِ حرفهای نگفته گفته شد و هر نوشتهای که جسدِ بندی از روح است، معنا یافت.
شاید روزی دریچهی نگاهم بخشیده شد به دیدهای که بداند در چشمِ من، به چه رنگ است و به چه زیباییاست. و شاید هم سکوتی پنهان، خاک خوراند تمامِ حرفهایم را؛ همانان که در گلویم فریادند، ولی حنجره آنان را حیات نمیبخشد. صدایم خفه میشود آنگاه که واژه، گلویم را چنگ میزند و میدرد.
عقربهی زندگی چه بوی تعفنی دارد وقتی نمیتوانم برای آنان که میخواهم، آبادی باشم.
میخواهم غزل بخوانم… مگر جز آن است که غزل نبضِ عشق است و گیسو برای پریشانی؟
سؤالها دارم! کاش بتوانم اتاقکِ مغزم را بشکافم و فریاد بزنم که: «اینجا نه آشوبخانه است و نه میخانه؛ آرام باش عزیزِ من! زندگی اگر برای خلوت بود، خلأ میانِ انگشتان چه حکمت داشت؟»
آنچه مرا به نگاه وامیدارد، آوازِ این چرخِ گردون است که هیچگاه ندانستم چه خواند و چه نواخت. شاد است یا غمگین؟ گوش باید سپرد یا فقط باید شنید؟ جناب ابتهاج، آری… «در و دیوار غریب افتاده چه تماشا دارد؟» ولی بشنو از من؛ شاید آخرِ قصه شنودن داشت!
و اما در این میان، کاش بتوانم تکهسنگی باشم، هوایی باشم، پرندهای باشم… یا هرآنچه چیزی باشم که مرهم است، که جانبخش است، که نفس میدهد. کاش زندگی باشم، امید باشم، آغوش باشم.
کاش اگر اولش خون هم بود، آخرش به زلالی و روانیِ آب باشد..