
کتاب من و عباس بابایی به قلم علی اکبری مزدآبادی خاطرات دوران جنگ حسن دوشن و عباس بابایی را روایت میکند.
این کتاب شامل 96 خاطره ، 7 پیوست و تعدادی عکس از عباس بابایی و حسن دوشن است.
حالا بخشی از کتاب را با هم میخوانیم.
در پشت جلد کتاب آمده است: «عباس جان یادت هست همیشه این جمله را زیر لب میگفتی و گریه میکردی که خدایا! پس کی نوبت من میشود؟ من هم میگفتم اگر سعادت داشته باشی، میشود. یادت هست دائم این ورد زبانت بود که: «آنان که گستاخی شهادت را ندارند، بهناچار مرگ آنها را می پذبرد.»
عباسم، تو به بالاترین جایگاه نزد خداوند رسیدی که لیاقتش را داشتی و خوش به سعادتت؛ ولی رفیق قولی که به من دادی را یادت هست! که به من گفتی در آن دنیا دستم را میگیری؟ البته که میدانم مثل همیشه تو طبق قولت عمل خواهی کرد. از تو ممنونم که در همه احوال هوای من راداری و هنوز فراموش نکردی و هر وقت صدایت زدم جوابم را دادی.
عباس! دلم برای صوت قرائت، برای کشتی گرفتنهایمان، دویدنهای صبح زود، خندههای دلربا و زیر لبت، تعزیه خواندنهایت و در یککلام دلم برای روزگار با تو بودن تنگشده است. ای مرشد من! ای رهبر من! ای دوست من، حسن دنگول تو از تو میخواهم از خدا بخواهی هرچه سریعتر وصال نزدیکتر کنند.»
دنگول در لحجه قزوینی به به معنای دیوانه است.
امیدوارم از خواندن این کتاب زیبا لذت ببرید. :)