چه بگویم؟

سلام

خوبین الحمدلله؟ امیدوارم باشید!

چند روز از شروعش میگذره و هرچقدر هم که نخوایم قبول کنیم ولی واقعا باید از این واژه استفاده کنیم ، جنگ! واژه‌ی عجیبیه واسه نسلی که اسمشو فقط از بزرگترا و در حد چنتا خاطره شنیده.

این روزا حالم عجیبه ، از یه طرف کنکوری که گوشه‌ای از ذهنم داره واسه خودش خاک میخوره و از طرف دیگه اخبار جنگ ، واقعا توی این موقعیت باید چیکار کرد؟ دست و دلم به هیچ کار دیگه ای نمیره و تنها سرگرمیم چنتا سریالیه که نگاه میکنم اونم که تا میام باهاش خوش باشم حرفای تکراری میشنونم : "مگه درس نداری؟" ، "فعلا که معلوم نیست کنکور عقب بیوفته که تو اینقدر شل کردی" ، "حالا انگار کنکور اردیبهشتو خیلی خوب دادی که اینقدر ریلکسی" .....

کسی هست الان زندگی عادی قبل جنگشو بکنه؟ حتی بخوامم نمیتونم ، کتابخونه‌ای که وسایلامو با هزار خوشحالی از گیر اوردن یه کمد خالی توش گذاشته بودم ، تعطیل شده و تنها خوشحالیم اینه که حداقل برگه های چک نویسمو با خودم اوردم خونه! اون چهارشنبه ای که قبل از امتحان آخر از کتابخونه خارج شدم هیچ وقت حتی به ذهنم خطور نمیکرد که حالا حالاها قرار نیست بهش برگردم.

یاد کردنا می‌افتم ، اون موقع هم یک چهارشنبه‌ای با خوشحالی از دوستامون خداحافظی کردیم به امید اینکه شنبه بازم همو میبینیم ولی اون شنبه ۲ سال بعد اومد! نکنه این دفعم اونجوری بشه؟ فک نمیکنم ، یعنی حداقل امیداورم که نشه!

(میدونم خیلی دارم پراکنده صحبت میکنم ولی فقط دلم میخواد حرفای توی ذهنمو خالی کنم ، اگه دارین تحمل میکنین که مرسی!)

ولی یه چیزی بگم؟ واقعا به آخرش امیدوارم ، اینکه یه دنیا رو از دست یه کشور آدم کش نجات میدیم ، ته ته دلم به این که فکر میکنم خوشحال میشم ، با اینکه سخته اینکه هرشب صدای پدافند و موشک میاد ، با اینکه خیلی ناراحت کنندست اخباری که هر روز میشنویم (طوری که حقیقتا دلم میخواد بعد از هر خبر گریه کنم) ، اصلا و ابدا نمیگم که جنگ خوبه ولی فکر میکنم تهش یه کمک بزرگ به بشریت کردیم ، اصلا نمیدونم چرا ما؟ چرا این همه بلا سر ما میاد؟ چرا کشور ما؟ چرا مردم ما؟ ولی اینکه کمک کننده باشی خوبه

دیگه خیلی دارم چرت و پرت میگم حس میکنم ، فک کنم دیگه کافی باشه! (وی چند روز بود که میخواست پستی درباره جنگ بنویسد اما دست دلش به ورود به ویرگول نمیرفت)

حس کردم جای این پست اینجا خالیه :)

یاعلی!

یاعلی!