در این بخش، پرندگان یکییکی بهانه میآرن. هرکدوم یک دلیل میگه برای اینکه سفر رو شروع نکنه. طاووس میگه: «من توی بهشت بودم، برام سخته دوباره بیفتم دنبال سختی.» هدهد میفهمونه که این بهشتی که ازش حرف میزنه، فقط یه اسارته که اونو محدود کرده
بوتیمار میگه: «من اهل آبم، روی خشکی نمیتونم بیام.»هدهد یادآوری میکنه که وابستگی، حتی به چیزایی که به ظاهر خوبن، میتونه مانع حرکت بشه. کبک میگه: «من کوه رو دوست دارم، نمیتونم دل بکنم.»هدهد میگه اگه فقط توی یک گوشه از طبیعت موندی، چطور میخوای عظمت واقعی رو ببینی؟
هما میگه: «من نشونهی پادشاههام، نیازی به سفر ندارم.»هدهد جواب میده که اسم و رسم، تا وقتی تو مسیر نباشه، فقط توهم برتریه.
هدهد، مثل یک لیدر آگاه، حرف همه رو گوش میده، اما جواب میده: «شما هنوز نخواستید واقعاً بلند شید. هرکدومتون به یه چیز دل بستید. یکی به راحتی گذشته، یکی به ترس از تغییر، یکی به توهم بزرگی.»
انگار توی یه میتینگ نتورک باشی و تازهواردها شروع کنن به گفتن:
من توی شغل قبلیم راحتم، چرا بیام توی این مسیر سخت؟
من نمیتونم با مردم حرف بزنم، اجتماعی نیستم.
من به کار سنتیم عادت دارم، نتورک برام عجیب و غریبه.
من خودم مدیرم، نمیخوام بشم زیرمجموعهی کسی.
و لیدر لبخند میزنه و میگه:
«همهی اینا فقط نقاب بهانه است. چون تا وقتی به چیزی دل بستهای، نمیتونی پرواز کنی. نتورک یعنی رشد، و رشد یعنی دل کندن از آسایشِ سطحی.»
هر کدوم از ما یه “پرنده”ایم، و هرکدوم یه بهانه داریم. اما سوال اصلی اینه:
آیا واقعاً میخوای بلند شی؟ یا هنوز داری با ترسات زندگی میکنی؟
#همای_فاتحان
#تیم_سازی
#ثروت_آفرینی
#راهبری