آرامش...

آرامش

می‌تونه برقِ تو چشماش باشه وقتی در باز می‌شه و میاد تو ...
آرامش
می‌تونه یک جور عَطرِ خاص باشه
که وقتی کنارِت می‌شینه بوش می‌پیچه توی بینیت و سَر مَستِت می‌کنه ...
آرامش
می‌تونه لبخند رو لباش باشه
که وقتی بهش غر می‌زنی بهت می‌زنه
یا لبایی که " من کنارِتم " رو توی گوشِت زمزمه می‌کنه ...

آرامش
می‌تونه یک جُفت پا باشه
که وقت خستگیات سَرِت رو بزاری روشون
یا یک جُفت دست که بره بینِ خَرمَنِ موهاتُ گُم بشه ...
آرامش
می‌تونه یک جُفت چِشم باشه
که با مهربونی بهت خیره می‌شه
پرسه زدن توی همین کوچه پس کوچه‌هایی که عام و نَچَسب به نظر میان 
و یه دنیای دیگه‌ست یه دنیا که می‌شه آرامشِ زندگی

ببین!
آدم به تنهایی هم می‌تونه آرامش داشته باشه، اما زندگی با عشق
یک جور غیر قابلِ توصیفی شیرین می‌شه ...
یک جور غیر قابل توصیفی زیباتر به نظر میاد ...
یک جور غیر قابل توصیفی همه چیز بوی زندگی به خودش می‌گیره ...
یک جور غیر قابل توصیفی امید تو دلت خونه می‌کنه ...
یک جور غیر قابل توصیفی پر از طراوت و شادابی می‌شه ...
می‌فهمی که چی می‌گم...؟