من کلا دیلی (تاخیر) دارم. بین خواستن تا شروع کردنم چند سال نوری فاصله است. شروع وبلاگ نویسیم، خودش یه مثال بارزه. یه سالی میشه که میخواستم این کار رو بکنم ولی امروز بالاخره شروع کردم. اومدم که اکانت بسازم، ولی دیدم که قبلا ساختم! کی؟، نمیدونم ولی دست به کیبورد شدم.
البته خدای کارهای ناتمام و چاقوهای بی دسته هم خودمم. نمیدونم تا کی و کجا ادامه میدم، ولی میخوام که ادامه داشته باشه.
مریم هستم؛ تولید کننده محتوا
شروع کارم توی شرکت بهراد به عنوان کارآموز سئو و تولید محتوا بود؛ هر دوتاش با هم! نگم براتون که چقدر حاشیه و بالا و پایین داشت، ولی امروز که دارم این مطلب رو مینویسم، خدا رو شکر رسیدم به تولید محتوا. جالبه بگم براتون که اینجا هر چی که توش چندتا کلمه داره، اسمش شده محتوای متنی و اینجا کی کارش تولید محتواس؟ خانم طاهری؛ پس بدیم اون بنویسه. خلاصه که اینطوری من شدم نیروی تولید محتوا.
حالا چرا وبلاگ؟
شرکت ما در حوزه تجهیزات برق اضطراری کار میکنه، مثل یو پی اس، استبلایزر، ژنراتور و .... من توی تولید محتوا دستم خیلی بسته س، ساختار و لحن و ادبیات گفتاری که با بیزینس شرکت ما جور باشه، خیلی رسمی و خشکه. من وقتی محتوای سایتهای دیگه که مال بیزینس های دیگه س رو میخونم، دلم میخواست که منم میتونستم اونطوری که دوست دارم، بنویسم. واسه همین هم دست به دامن وبلاگ شدم. البته که توصیه استادی مثل یوسف فراهانی برای تولید محتوای خلاق خودش نیروی محرکه اصلی بود.
میخوام تو وبلاگم چی بزارم؟
میخوام اینجا برای دلم بنویسم. همین! این همین خودش کلی چیزه ها؛ میخوام چغولی(؟) کنم، غر بزنم، خوشحالی کنم و خلاصه هرچی از هرجا تو دلم تلنبار شده رو اینجا بریزم بیرون. تا یادم نرفته ایشالا قراره تمرین هم بکنم:) و هرجا دستم رو بستند، اینجا بنویسم تا حداقل ذهنم بسته نشه.
پ.ن: موفق باشم