چادر

من ومعصومه دوتا خواهر بودیم که در این دنیای بزرگ فقط همدیگر را داشتیم، من چهار سال از معصومه بزرگتر بودم! من ومعصومه تمام دلخوشی پدر ومادر بودیم.

وقتی آقا محتشم و خواهرم عقد کردند، من مادر دوتا بچه بودم، همسرم کاسب معتمد شهر و مرد مهربانی بود،

آقا محتشم از یک خانواده مذهبی بود که پدرش دامدار بود خودش به استخدام ارتش درآمده ومحل خدمت اش تهران بود، مادرم از این بابت دلخور بود و مرتب به پدرم نق می‌زد معصومه طاقت غربت را ندارد، ، ، ، ، ، ،چند شبی از شب چله گذشته بود وسرما تا مغز استخوان نفوذ میکرد ،همه دور بخاری نشسته بودیم که آقا محتشم به همراه خواهرش برای خداحافظی به خانه ی ما امدند،

اینکه می‌گویم خانه‌ی ما برای اینکه ما در آنطرف حیاط خانه‌ی پدری زندگی می‌کردیم، پدرم ،همسرم آقا موسی را خیلی دوست داشت و همیشه می‌گفت دخترت را به مرد دیندار بده که اگر او را دوست هم نداشته‌باشد حرمت اش را نگه می‌دارد،

ساعت از هشت شب گذشته‌بود ،حاجی بابا تعارف کرد به داخل خانه بیایند وقتی وارد خانه شدند ، آقا محتشم نگاهی به چیدمان خانه کرد ،من تحسین را در نگاهش دیدم واز سلیقه ی مادرم حض کردم.

، همه چیز بسیار زیبا وتمیز چیده شده بود، دور تادور خانه با پشتی‌های دست بافت مادرم تزیین شده‌بود و بالای طاقچه علاوه بر قرآن و مفاتیح، یک عکس سیاه و سفید از پدر ومادرم به چشم می‌خورد که مادر صورتش را با چادر محکم گرفته‌بود، تابلو فرش هایی که با نخ ابریشم اصل توسط مادرم بافته شده‌بود روی دیوار خودنمایی می‌کرد، گلدانهای گل به خاطر سرمای هوا در راهرو جلوی خانه کنارهم چیده شده‌بود که زیبایی اش چشم را نوازش می‌داد،

بعد از چند بار احوالپرسی، صدای شهناز خانم درآمد که «این عروس ما کجاست ؟خان داداش ام برای خداحافظی آمده و در حالی که پدرم را مخاطب قرار می‌داد گفت: حاجی آقا معصومه جان زن عقدی برادرم هست لطفاً اجازه بدید، ، ، ،»

پدرم خندیدو به من اشاره کرد معصومه را صدا کنم، معصومه که از حاج بابا خجالت می‌کشید تنهایی بچه‌های من را بهانه کرده و رفته‌بود خونه‌ی ما پیش اردشیر وارسلان که مواظب شان باشد.

به حیاط رفتم وچند تقه به پنجره اتاق زدم و گفتم حاج بابا میگه بیا اونطرف!

معصومه بایک ظرف اجیل از خونه بیرون آمد ظرفی که در زمان خودش خیلی زیبا بودوپدرم در سفر آخری که به عشق آباد رفته‌بود از آنطرف برای من سوغات آورده‌بود، اجیل‌ها هم محصول دست معصومه بود که در طول تابستان

با دقت و حوصله خشک کرده‌بود: توت خشک وانجیر خشک و، ، ، ، ،

معصومه وارد اتاق شد آقا محتشم وشهناز خانم جلوی پای معصومه بلند شدند و بعد از سلام علیک کوتاهی نشستن!

معصومه که دستانش می‌لرزید ظرف چینی آنتیک گل مرغی را به دست من داد تا همراه چایی از مهمانان پذیرایی کنم،

آقا محتشم زیر چشمی به معصومه نگاه می‌کرد، انگار قند توی دلش آب شده‌بود.

چند ماهی از رفتن آقا محتشم گذشته‌بود، خبرهایی که به گوش می‌رسید زیاد خوب نبود، عده‌ای می‌گفتن شاه تمام نیروهای مسلح را به جنگ عمان اعزام کرده و حالا حالا‌ها این جنگ ادامه دارد، آین قبیل حرفها دل معصومه‌ی نوعروس را آزرده خاطر می‌کرد،

پدرم می‌گفت اگر جنگ برای خاک وطن خودمان بود وظیفه‌ی هر جوانی است که از وطن دفاع کند اما این سلطان قابوس از شاه مملکت کمک خواسته وجان عزیزان ما به خطر افتاده،

گویا اقا محتشم به پدرم نامه داده «ما به عملیات ظفار در منطقه عمان اعزام شدیم» اما پدرم به هیچکس نگفته‌بود تا معصومه دلواپس نشود،

اواسط دی ماه بود و درست یکسالی بود که آقا محتشم رفته‌بود، ، معصومه خیلی ساکت وگوشه گیر شده‌بودوجنب وجوش سابق را نداشت.

ناهار آقا موسی را بردم دم حجره بدهم هنگام برگشت شهناز خانم را دیدیم باعجله به طرف خانه‌ی ما میاید «داداش محتشم تلفن زده وگفته انشاالا فردا میاد» صورتش را بوسیدم و به طرف خانه دویدم،

پدر اقا محتشم مهمانی بزرگی ترتیب داد و دوتا گوسفند جلوی پای پسرش قربانی کرد، اقا موسی هم از بعداز ظهر حجره را تعطیل کرد و به خانه آمد و بعد از حمام ، کت شلوار دامادی اش راپوشید و همه با هم به خانه‌ی پدراقا محتشم رفتیم، حیاط بزرگی که پر از درختان میوه بود، البته به خاطر فصل زمستان درخت‌هابی‌برگ و بار بودند اما باز هم از صفای حیاط چیزی کم نمی‌کرد فواره وسط حوضی که به شکل ماهی ساخته شده ولامپ‌های رنگی بطور ریسه برای قهرمانی که یک سال در جبهه‌ی نبرد بوده، حس وحال خوبی به همه‌ی مدعوین می‌داد،

همان شب قرار و مدار عروسی گذاشته شد، حاجی بابا وپدر آقا محتشم با خوشحالی از هم خداحافظی کردند، ماهم که آنطرف حیاط منتظر بودیم از خوشحالی حاجی بابا فهمیدیم خبرهای خوشی در راه است.بعداز ظهرتابستان بودهمه توی حیاط نشسته بودیم،اردشیر وارسلان با شیطنت های کودکانه کلافه ام کرده بودند،از وقتی معصومه رفته بود حاجی بابا یک خط تلفن برای منزل کشیده بود،

مادرم خیلی دلتنگ بود اما حرفی نمی‌زند.

با صدای زنگ تلفن به طرف خانه دویدم ،صدای خوشحال و شاد معصومه بود که گفت از ایستگاه راه آهن تلفن کرده وانشالا تا فردا صبح می رسند

.زبانم بند آمده‌بود انگار عقربه‌های ساعت از حرکت ایستادند، خوشحال به طرف حیاط رفتم، مادرو بچه‌ها را صدا زدم.

ظرفهای ناهار را که جمع کردیم، اقا محتشم چمدان را از راهرو به داخل خانه آورد وباصدای بلند و مهربان معصومه را صدا زد

معصومه خندید و گفت: ملیحه بیا بریم براتون سوغاتی آوردم!

خوشحال به داخل اتاق رفتیم و معصومه در چمدان را باز کرد: یک کلاه پوستی برای حاجی بابا، یک پارچه پیراهنی برای مادر، یک سجاده برای آقا موسی که از شاه عبدالعظیم خریده‌بودندوتبرک کرده‌بودندو دوتا تفنگ خیلی قشنگ جرقه‌ای برای اردشیر وارسلان، البته تسبیح شاه مقصود مخصوص حاجی بابا هم بود که آقا محتشم خودش به پدر داد،

معصومه باشیطنت گفت: ملیحه را فراموش کردم، درحالی که با یک بسته که درروزنامه پیچیده شده‌بود به طرفم امد، بسته را که باز کردم چشمانم برق زد، درست شبیه چادر دختر دایی ام بود که دایی احمد برایش از مکه سوغات آورده‌بودومن بارها به معصومه گفته‌بودم که چه چادر قشنگی است ومن دوست دارم این چادر مال من بود!

چادری باطرح تخمه‌های خربزه، تخمه‌ها به رنگ قهوه‌ای روشن، بعضی از تخمه‌ها سربسته‌بود واز میان بعضی مغز تخمه بیرون زده، زمینه سورمه‌ای رنگ آن چنان زیبایی به پارچه داده‌بود که چشم راخیره می‌کرد، بین تخمه‌ها نیز

شکوفه‌های بنفشی به چشم می‌خورد که زیبایی این چادر را چند برابر کرده‌بود،

تابحال چادری به آن زیبایی ندیده‌بودم، نمیدانم چادر بود که مرا مجنون کرده‌بود یا، ، ، ، ، ، ، ،

معصومه را بوسیدم و پرسیدم از کجاااا؟

گفت یکی از همکاران آقا محتشم و همسرش از مکه آمده‌بودند ما به دیدنشان رفتیم و همسرش به عنوان هدیه عروسی این چادر را به من داد، ، ، ، ، چادر هنوز هم زیبا بود خیلی زیبا اما در مقابل عشق و مهربانی رنگ باخته‌بود و ازمیان دستانم سر خورد و به زمین افتاد، ، اغوشم را برای معصومه باز کردم ومثل همیشه عشق دیدم وعشق دیدم وعشق، ،،،،،،، ، ، ، ، ، ، ?