به دیوار تکیه داده بودم،مادر با صدای بلند مرا صدا زد و گفت به داخل خانه بیایم،حیاط شلوغ بود ،فامیل عروس و داماد همه توی حیاط بودند ،خیلی یادم نمی آید مراسم حنا بندان بود یا شب عروسی بود،
خانواده داماد چون از شهرستان آمده بودند همگی از روز قبل مهمان خانواده عروس شده بودند،ان موقع ها کسی به هتل یا مسافرخانه نمی‌رفت که اگر می رفت بی احترامی به میزبان بود،
خلاصه من به داخل خانه آمدم ،عروس روی یک صندلی فلزی نشسته بود، از همان صندلی های که در مدرسه خانم معلم سر کلاس روی آن می‌نشست ,
من با تعجب نگاه میکردم این همه آدم چرا به جان این بنده ی خدا(عروس) افتاده اند،هرکس یک گوشه کارا گرفته بود،بزگترها انگار زیاد خوشحال نبودند ,مادر داماد می گفت :حتی برای عروسی برادرش هم نماند ورفت،با اولین فراخوان اعزام شده بود و مادرش بی تابی میکرد،
مردم تازه آرامش دیده بودند بعد از جریانات انقلاب و کشتارهای دسته جمعی??
سخت است صبح از خواب بیدار بشوی و بگویند در کشورت جنگ شده،باید سن آت به آن روزها قد بدهد وگرنه هرچه بگویم،،،،
نه حرفم را پس میگیرم توهم حرف مرا میفهمی
«چون صبح بیدار شدی ودیدی پلاسکو در آتش می سوزد
دوباره بیدار شدی سانچی را دیدی میان آبها شعله میکشد وتو برای همدردی با خانوادهایشان اشک ریختی
درست است جنگ را ندیدی ،یا هنگام تشیع شهید بابایی نبودی?
اما صبح بیدار شدی واصابت موشک به هواپیمای مسافربری را دیدی،»
بااینکه عروسی پسر بزرگش بود اما دلش با آن یکی پسر رفته بود
میخواست لبخند برلبش باشد اما چشمانش لبخند مصنوعی اش را لو میداد،
ماه ها گذشت و شاید سالها اما هنوز پسر برنگشته،پدر به رحمت خدا رفت
اما مادر هنوز منتظر است و تسلیم به رفتن نمی شود?
،''''''’''''’'مریم
