امروز روز جهانی هنرمند است

ما معمولاً هنر را از پشت شیشهٔ تمیزِ گالری‌ها یا روی پردهٔ روشن سینماها می‌بینیم؛ جایی که همه‌چیز حاصلِ یک «الهام ناگهانی» و جادویی به نظر می‌رسد.

اما واقعیتِ پشتِ صحنه چیز دیگری است: ساعت‌ها خیره‌شدن به یک خطِ غلط، دست‌های خسته، فنجان چای سردشده روی میز، و جنگیدن با ملالی که هیچ‌کس جز خودِ خالق آن را نمی‌فهمد. هنر، بیش از آنکه تجلیِ لحظه‌های شاعرانه باشد، جان‌فرساترین شکلِ «کار کردن» با ماده و کلمات است.

امروز، در تقویم، «روز هنرمند» است؛ اما شاید بهتر باشد این روز را نه برای ستایشِ نبوغِ دست‌نیافتنی، بلکه به یادِ کسانی گرامی بداریم که هر روز صبورانه پشت میزهایشان می‌نشینند، فرسودگیِ روزمره را به جان می‌خرند و از دلِ ملالِ این جهان، تکه‌ای معنا بیرون می‌کشند.

هنرمند کسی نیست که منتظر جرقهٔ آسمانی بماند؛ کسی است که با وجود خستگی، دست از ساختن برنمی‌دارد.

شما فکر می‌کنید؟ کدام بخش از کار خلاقانه از همه سخت‌تر است: شروع کردن، ادامه دادن، یا تحمل کردنِ دیده نشدن؟