
شروع به نوشتن می کنم که در این هوای گرم صدای جیرجیرک بلند می شود ، دو خطی را که نوشته ام پاک می کنم . کدام درست است ؟
«در یادم هست» ، یا «در یادش هستم» ؟
جالب است که فارسی به این زیبایی است . حتی به آدم دلداری می دهد ، درست زمانی که می خواهی بگویی به او فکر می کنی به تو می فهماند که او هم به تو فکر می کند ...
کاش همینطور باشد .
تبسمی می کنم ...
گاهی یک حس خوب به جذابی یک غذای فوق العاده نیست ، گاهی تنها به گوارایی یک آب است که دیگران آن را می مزه می دانند . اما تشنه که باشی می فهمی هر مزه ای خرابش می کند .
در یادم هست
در یادم هست ؟
...