میدود دنبال مرغها. آنکه نشان کرده برای سر بریدن، چموشترینست انگار. حیاط را میدود؛میدوند؛ باقی مرغها هم همراهشان؛ پرپر میزنند؛ فریادها؛ آشوبی به پا میشود. بین فریادها نالهای میشنوم _چه خوب این ناله را میشناسم_ پشت دیوار، دور از چشم من مرغ را گرفته. مرغ بیسر از پشت دیوار رقصان میافتد پیش نگاه من _همان مرغ نیست ولی_ رقصش پرشهای کوتاه و بلندی ست در هلهلهی باقی مرغها که دورهاش کردهاند. هلهلهها که اوج میگیرد، برای آخرین بار میپرد و آرام میگیرد. ساکتند، مرغها و او که با چاقو و کارد خونی، عبوس از کنارم رد میشود.در همین فاصله مرغها جمع شدند بر سر یک مشت دانهای که گوشهای ریخته شده، خروسها شاخ و شانه میکشند و وسط دعوایشان یکی دیگر میپرد به پشت مرغ مورد نظر…
سرعت عملشان در کنار آمدن با مرگ جالب ست. کداممان پیش رفته ایم؟ ما؟ مرغها؟
قضیه کندی و سرعتست انگار، زمان داشتن. آنها آنقدر زمان دارند كه روی خط به جلو بروند بدون هر چیز زاید، بی حواشی ناضرور. ما اما وقت داشتهایم به پیش برویم، چپ و راست و بالا، فرو برویم، فروتر.