کاملا درسته که میگن خردادیا “موددی“ هستند . دیروز عصر بعد از کار در راه خونه حس میکردم کلا دنیا داره تموم میشه و جواب هیچ کدوم از تلفن و تکستهایی که برام اومده بود را ندادم و آنقدر حس خستگی و بی حوصلگی و سردرد داشتم که رسیدم خونه با هیشکی حرف نزدم ، فقط قرص خوردم ، به زور جمع و جور کردم و خوابیدم .امروز کاملا برعکس تا از آفیس اومدم بیرون یه حس عجیب خوب و انرژی فوق العاده داشتم . به همه کسانی که دوستشان دارم تو همون ۴۵ دقیقه رانندگی تا برسم خونه زنگ زدم و تا رسیدم خونه قرمه سبزی پختم و تازه رفتم کمی پیاده روی و بعدشم نشستم به دفتر سبز و قلم سفیدی که سنم جون برام خریده و منو به نوشتن بیشتر تشویق کرده نگاه کردم و شروع کردم به نوشتن ... راستش را بخواهید نمیدونم چیه ! ولی علاوه بر خردادی بودن چند تا پارامتر دیگه هم برای این معادلات پیچیده روحی لازمه و شماره یک اون در غربت زندگی کردنه . کلا برای من هیچ چیز تموم نمیشه همه چیز کش میاد و ذهن من دائم مثل یک پرنده کوچیک طلایی بین امروز و دیروز داره پر میزنه و این دور تا ابد ادامه داره . بعضی وقتا بال و پرش زیره روزمرگیها مخفی میشه و یه جای دیگه با یک اتفاق یک حرف و ... بیرون میاد و پر میزنه یه جایی دور ...اندازه نیم دور، دوره کره زمین و درست زیره درخت خرمالوی حیاط خونه مامان بزرگم یا وسط گلدونای خرزهره آقا بزرگه ام یا توی انبار مغازه خرازیه پدرم و لای منجوق و پولکهای براق فرود میاد . کلا ته همه چی در اینجا برای من با یک نخ نامرئی وصله به یک جای دور . شنیدم بهش میگن ضمیر ناخودآگاه که تمام حادثه ها و تجربه های شیرین و تلخ را ضبط میکنه و تو یه لحظه هایی یهو به یادت میاد، دلت تنگ میشه و یادت میاد چقدر دوری . خلاصه اینکه تمام لحظه ها ، اتفاقات و اشیائ اطراف من حس دارن و زنده ان . حتی دفتر سبزم و قلم سفیدم ، حتی پرنده کوچیک طلایی ذهنم و حتی گل های خشک قرمزم ... همه زنده ان و با تمام حس زندگی ای که به من میدن بعضی روزا به یک حس غریب دوری وصل میشن که جلوی نفس کشیدنمو میگیره و اون روزه که حوصله خودم را هم ندارم و فقط قرص میخورم و میخوابم ... خردادیا خیلی “موددی” هستند ...
#ماندانا_نیک_اعتقاد
