جمعه شادترین روز هفته خارجی هاست. اینجا همه داستانهای غم و غربت و دلتنگی و غروبِ عصر جمعه را حواله میدهند به یکشنبه عصر. جمعه حتی از شنبه هم شادتر است طوری که از همان ابتدای صبح وقتی پشت چراغ قرمز نگاهت با نگاه راننده ماشین بغلی در هم میخورد و به او لبخند میزنی از حرکت لبهایش میفهمی که دارد میگوید: هپی فرایدی. بعد تا شب چندین بار دیگر هم این جمله را میشنوی از مأمور پست که با یک بغل نامه و صورتحساب می آید از کارمند پیتز کافی که قهوه ات را دستت میدهد حتی از آن دونده ای که با سرعت از کنارت رد میشود و “هپی-فرای-دی” در نفس نفس زدنهای تندش شکسته میشود و در هوا پخش میشود... یک همکار چینی دارم که روز شمار متحرک آفیس است. چشمهای ریزش که به سختی از پشت قاب عینک بزرگ مشگی اش پیداست همیشه برق میزند. سوزی هر روز صبح اعلام میکند که چند روز تا جمعه باقی مانده. دوشنبه ها آه عمیقی میکشد و با سوز دردناکی اعلام میکند، چهار روز دیگر و ... پنجشنبه ها با یک لبخند بزرگ که کل صورتش را پوشانده پر از شور و هیجان میگوید: “وان مور دی” و من هم لبخند میزنم که یک روز دیگر .
میچ البوم در کتاب “سه شنبه ها با موری” مینویسد: “مهم ترین چیز در زندگی این است که یاد بگیریم، یک، چگونه امواج عشق را بیرون بفرستیم، و دو، چگونه امواج عشق را پذیرا باشیم“. با خودم فکر میکنم چه فرقی میکند چند شنبه است ! جمعه سه شنبه یکشنبه و یا هر روز دیگر میتواند زیبا باشد اگر پذیرای امواج عشق باشیم. به قول لوین:
عشق، تنها عمل عقلانی – منطقی است.
خدایا شکرت برای یک روز دیگر ...
ماندانا نیک اعتقاد
