دارم به شب قبل به دنیا اومدنت فکر میکنم،به حالی که داشتم...به ظهرش که صدای قلبت رو توی مطبِ خانوم دکتر شنیدم
دارم به اون شب فکر میکنم...همه جارو تمیز و مرتب کردم،حتی یادم هست که بابات گفت انگار شبِ عیدِ خونه ما...ولی شب عید نبود
قرار بود فردا تو به دنیا بیایی عزیزدلم...شب آخری بود که توی دلم بودی و من از استرس و فکر خوابم نمیبرد..و تو عزیزدلم با من بیدار بودی و لگد میزدی...صبح شد آماده شدم و راه افتادیم،سر راه اومدیم دنبالِ عزیز،اون منو از زیر قرآن رد کرد تمام طولِ راه تسبیح به دست بود
ساعت چهار بعدازظهر وقتِ عمل من بود،رفتم توی اتاق عمل..صدای گریه ی تو پیچید توی اتاق...تورو نشونِ من دادن
هنوز از یادآوری اون روز قلبم پر از عشق میشه..هیچوقت فکر نمیکردم انقدر شیرین باشی،انقدر عزیز بشی...انقدر دوستت داشته باشم