هشتاد روزه شدی
هشتاد روزه که خدا من رو به واسطه وجود پر از مهر تو مادر کرده
تو کنارم خوابیدی و صدای نفس کشیدنت رو گوش میدم،بوت میکنم و قلبم پر از عشق میشه
باورم نمیشه..باورم نمیشه برای منی،هر روز داری بزرگتر میشی و من هر شب که خوابی غصه ام میگیره که دارم روزارو از دست میدم،غصه ام میگیره که خسته میشم،کلافه میشم...
نور چشمم به شبِ قبلِ دنیا اومدنت فکر میکنم..به روزش،به صدای گریه ات که پیچید توی اتاق عمل
به اولین باری که دیدمت و گفتم وای چقدر کوچیکه...به صبح اون شب که روی تخت روی سینم شیر خوردی و خوابت برد...
به اومدنمون به خونه..به چهار روزگیت که تنها شدیم و باهم موندیم
به گریه هایی که کردم،به ظلمی که در حقم کردن...عزیزدلم ببخش من رو
ببخش که با گریه بهت شیر دادم،ببخش که سرحال نبودم،ببخش که بهت غصه دادم
کاش همه چیز به عقب برگرده..و امشب توی دلم باشی و فردا وقت به دنیا اومدنت
کاش بشه تغییر داد،کاش بشه برگردم و همه خاطرات رو خوش کنم تا با یادآوریش بغض گره نخوره ته گلوم و چشمام خیس بشه...