دیشب، هر چقدر سعی کردم خوابم نبرد پاشدم واسه خودم چای درست کردم و نشستم خیره به در و دیوار. حالا اینکه تا چایی دم بکشه من چرا به دیوار خیره شدم هم نمیدونم. در تمام مدتی که خیره شده بودم به این فکر میکردم کاشکی و فقط کاشکی یه آدمی الان بود باهاش چایی میخوردم. خب، چیزی که انتظار نداشتم این بود که مغزم در اون لحظه نپرسه که هر آدمی حاضری الان کنارش بشینی چایی بخوری؟ بدتر از اون اینکه در جوابش نگم، آره.
خب من تو زندگیم از خیلیا حالا به دلایل مختلف بدم میومده و حتی بدم میاد. از وقتی هم یادمه که این حس بد بودن اینقدر غالب بر وجودم میشه که از اون لحظه دیگه صحبتی با طرف مقابل نداشتم. حالا برای اینکه ببینم چقدر حاضر هستم با همون آدما بشینم چاییمو بخورم، ناخودآگاه تصورشون میکنم که اگه بود چی میشد و چی میگفت.
صادقانه بگم تصور کردن جذابترین کاری هستش که این روزا که هیچ، در تمام روزای زندگیم میتوسنته خوشحالم بکنه. تصور کردن بهم این قدرت رو میده از این دنیا یه کم جدا شم و برم جایی که خودم میخوام و شروع کنم حتی برای 5 دقیقه زندگی کنم. در فلان عصر تاریخی یا در فلان مکان تاریخی یا اصلا در دنیای تخیلی که وجود نداره. کافیه فقط تصور کرد که میشه. البته اینم بگم نمیدونم تراپیستم بود یا از این روانشناسای فریلنسر میگفت اینا همه از نشانههای افسردگیه.
اینکه افسرده هستم نیاز به نشونه نداره. من از افسردگی خوشم نمیاد ولی در عین حال ازش بدم نمیاد. یعنی حس خجالت و مخفی کاری براش ندارم و البته نقطه مقابل اینه حالم بهم میخوره که با کلیدواژه افسردگی خودنمایی کنم. مثلا حاضر نیستم کلا برم توی یه جمعی و حال گرفته داشته باشم و همه ازم بپرسن خوبی؟ حالت خوبه؟ ترجیح میدم بهم بگن چس میکنه خودشو نمیاد. یعنی حسم از درون بهم میگه که این کار حالمو بدتر میکنه. (منظورم همین استفاده از افسردگیه)
و دلیل اصلی اینجا نوشتنم هم همین افسردیگه، خشم، ناراحتی و هزار حس دیگه هستش که نمیخوام برای اطرافیانم جار بزنم. پس تصمیم گرفتم یه کم فاصله بگیرم یا بهتره بگم فرار کنم به خلوت خودم.
همین آدمی که این روزا دنبال اینه که خلوت خودشو داشته باشه، یهو دلش میخواد حتی شده با دشمنش برای 5 دقیقه هم شده چایی بخوره و هم صحبتش شه. حتی حاضره تصور کنه که اون آدما نشستن رو مبل جلوش. واقعا این آدم چیه؟ تماما پر از حسهای متناقض و البته تا وقتی چیزی متناقض نباشه، این سوالا پیش نمیاد.