اینکه خودم بیشتر میخواستم تنها باشم یا دیگران بیشتر میخواستن پیشم نباشن؟
این چیزی هستش که میخوام راجع بهش صحبت کنم. دو یا سه روزه همینطور دارم فکر میکنم و هنوز جواب مناسبی پیدا نکردم.
تو اولین سطح این ماجرا مطمئنم که همش اونا نمیخواستن من پیششون باشم یا پیشم باشن، هستش. چون من از روز اول آدمی نبودم که بتونم خیلی چیزها رو تنهایی انجام بدم مثل رستوران رفتن، کافه رفتن و کلا تفریح کردن. بنابراین از این بابت میگم که اول خواست من نبوده که نخوام ببینمتون.
از زاویه دوم به قضیه نگاه کردن، یعنی اخلاق مودی و گند من چقدر میتونه باعث بشه آدما نخوان با من وقت بگذرونن؟ اگه از این زاویه بهش نگاه کنیم همیشه یه بداخلاقی خاصی داشتم. همیشه یه جور مودم عوض میشد. همیشه یکی بود که میتوسنت منو با دستای خودش به راحتی ناراحت کنه. پس اگه اخلاق خودمو ملاک قرار بدم، بله من آدم افتضاحی هستم.
از زاویه سوم، جفتش. این دقیقا جایی که جواب درست توش وجود داره و من ازش سردر نمیارم. من یا دیگران؟
من حاضر نیستم به هیچ قیمتی وقتم رو کنار یه سری از آدما بگذرونم. دلیل این موضوع هم آزاری هستش که اون آدم یا آدما به من رسوندن. از طرفی واقعا دلم نمیخواد کسی رو توی موقعیت انتخابی قرار بدم که حالا منو انتخاب کن یا اونو انتخاب کن. به هر حال دیدم که چق اتفاقی میوفته و دیدم که خودم هم زیاد خوب عمل نکردم. خب دیگران هم از زاویه خودشون بهشون خوش میگذره و کاری به این موضوعات ندارند. همه اینا به اینجا رسید که حالا تو جوابی نداری، نتیجهای هم نمیگیری، پس بمون توی تنهاییت. نهایتش به یه نقطه قراره برسیم، یا توی تنهایی میمیریم یا وقتی که همه به یادمون هستن، بازم میمیرین.