چند روز پیش داشتم با یکی از دوستام صحبت میکردم که از قضا الان ایتالیاست و الانم داره کار میکنه. داشتیم صحبت میکردیم و ناراحت بود بعد من یه حرفی بهش زدم که امروزم مجبور شدم به یکی دیگه از دوستام بزنم. اون حرفم این بود که دیگه کسی رو نمیشناسم تو اطرافیانم که الان تو زندگیش خوشحال باشه. مهم نیست ایران باشه یا خارج از ایران، همه دارن با یه جور بدبختی و ناراحتی دست و پنجه نرم میکنن. دقیقا انگار غم پاشیدن تو زندگی هممون. باز حداقل تکلیف من با خودم روشنه که این افسردگی لعنتی و مریضی که تو این چند سال داغونم کرده اما بقیه چرا اینطوری شدن. چرا به این روز افتادیم. احمقانهتر بگم چرا اینقدر پیر شدیم. از یه طرف این سیل غم از طرف دیگه کاری از دست هم برای هم برنمیاد. این خیلی بده.
یه سری روزا بود که همه حتی برای یه ربع هم شده تو یه روز خوشحال بودیم. حتی برای چند دقیقه شده پیش یکی آرامش داشتیم. الان چی؟ الان همش استرس و ناراحتی داریم. واقعا از ته دل خوشحال بودن چیه که پدر منو در اورده و خیلی دست نیافتنیتر شده. بعضی وقتا فکر میکنم که مثلا فلان موقع خوشحال بودم و از ته دل خندیدم ولی واقعیتش این نبود. چون حتی نمیتونم به زبون بیارم که من از ته دلم خوشحال بودم. جدیدا هیچ دقیقهای هیچ لحظهای نمیتونم بگم که خب من الان خوشحالم. بدتر اینکه میترسم بمیرم و باز این حسهای خوب دنیا رو تجربه نکنم. اگه ازم بپرسن خب ممل جون آمادهی مردنی آخرین آرزوت چیه؟ میگم دلم میخواد حتی شده یه روز، برای آخرین بار بهترین حسهایی که تو این 27 سال داشتم رو تجربه کنم بعد بمیرم.
بحث این حسها شد بذارید بگم مثلا حس اینکه با یه دختری که ازش خوشم میومد برای اولین بار برم بیرون و خوش بگذره. الان این حس تبدیل شده که یه سری حرف تو کلم که کی صحبتش تموم میشه، من برم پی کارم و اونم همینطور. دیگه حس اینکه توسط یکی دوسش داری بغل بشی. آخرین باری که کسی منو بغل کرد شاید یه ماه پیش بود. اونم البته مادرم بود. البته شاید براتون عجیب باشه اما من از مادرم و پدرم خیلی وقته متنفرم. شاید نزدیک یک ماه شده باشه با هیچکدومشون حرف تزدم. اینکه چرا ازشون بدم میاد داستانش طولانیه و احتمالا هیچوقت تعریف نخواهم کرد چون هیچوقت کنار نیومدم باهاش. خب ولی حس بغل شدن چیه که عقدهاش موند به جونم. میدونید از ته دلم که شده دلم میخواد تو بغل یه نفر زار بزنم اما نه آدمش هست نه من زارم نمیاد. حز این نوشتهها بقیه اوقات کم حرفم. یادمه چند روز پیش تو جمع دوستای شاید بگم قدیمم بودم، چند بار اومدم حرف بزنم اما حرفمو خوردم. چرا؟ خودمم نمیدونم. خلاصه کلی حس طلب دارم از دنیا اما فکر کنم عمرم کوتاهتر از همه این حسهاست.