در سالهای نه چندان دور آدم اجتماعیتری نسبت به الان بودم. دوستیهای گذشته باعث شد که طیف نسبتا وسیعی از دوستان رو با هر سلیقه و طرز فکری داشته باشم. یه جورایی به خودم اومدم و دیدم که چقدر دایره دوستای من بزرگ شده. این همیشه برای من مایه خوشحالی بود. یه جورایی انگار نمره مثبتی از عملکرد اجتماعی یه آدم درونگرا که هر از گاهی افسردگی سراعش میومد، بود. همیشه هم سعی میکردم از این طیف وسیع، خیلی محافظه کارانه و با احتیاط دوستای نزدیکمو انتخاب کنم و خب هیچوقت تعداد این آدما از 5 یا 6 نفر فراتر نمیرفت.
رفته رفته با هجوم خاکستری با شعار یکرنگی، سعی کردم رابطمو با افراد کمتر کنم و تا جایی که میشه تنهایی زندگی کردن رو یاد بگیرم. این کار رو هی هر روز ادامه میدادم. تا دیگه اون آدم سابق تبدیل به شبحی شد که انگار هیچوقت وجود نداشته.برای من همه این اتفاقات قابل پیش بینی یا بهتر بگم، قابل هضم بود. فقط یه چیزی برام همیشه سوال بود. اونم این بود که چرا تو این دوران، هر از گاهی یه سری از این دوستای قدیم میومدن و حالم رو میپرسیدن؟
منم از طرفی تا جایی تو ذوقشون نزنه و حوصلشون سر بره و از طرف دیگه تا جایی که دروغ نگفته باشم، باهاشون حرف میزدم. حتی در این قالب دوستی و عرفهای اجتماعی سعی میکردم به پاسداشت این احوال پرسیشون، منم یه وقتایی حالشونو بپرسن. اگه حالشون بد بود سعی میکردم باهاشون صحبت کنم تا جایی که در توانم هست یه کم حالشونو بهتر کنم. اکثر این آدما با کلید واژههایی مثل «قوی و خوشحال باش»، «ما همیشه پیشتیم» و ... صحبتاشون رو تموم میکردم و همیشه زیر لب میگفتم، احتمالا هیچ درکی از حال من برای شما امکان پذیر نیست.قسمت جالبترش برام این بود که همه این آدما بعد از یه تایمی یهو غیب میشدن. خب اوایل فکر میکردم که همین احوال پرسی بوده نهایتا و صحبتمون قرار نبود ادامه پیدا کنه. بعد کم کم بین همه این آدما یه نقطه مشترک پیدا کردم. یه نقطه تاریک مشترک حتی.
همشون وقتی حال روحیشون مساعد نبود شروع کرده بودن به پیام دادن و تلفن زدن. بعد از یه مدتی که حالشون نرمالتر شده بود رفته بودن زندگیشون. انگار من براشون یه جور آهنربایی بود که ناراحتی و درداشون اونا رو به سمت من سوق میداد و یه مدت خیلی پیگیر در مورد خودشون و مشکلاتشون با من حرف میزدن. هر بار که این الگوریتم تکراری رخ میداد، من از شدت ناراحتی و درد بیشتر آرزوی نبودن و مردن میکردم. توی ذهنم، یه دستمال کاغذی مچاله روی زمین بودم که هر کی به کفشش آدامس چسبیده بود، منو پیدا میکرد و به هر تلاشی سعی میکرد اون تیکه آدامس رو پاک کنه. حالا بگذریم از اینکه آدامس رو نباید با دستمال پاک کرد، چجوری میتونستید با آدمی که یه روزی با هر اخلاق خوب و بد، دوستتون بوده این کار رو بکنید؟ این موضوع حتی از اون حرفای دوستانه حین مستی یه سری آدما هم برام سنگینتر و غیرقابل هضم پذیرتر بود. دیوونه کننده بود. پووووف.
اینم بگم گاهی اوقات حس میکنم شاید منم یه سری از روزا با آدما همینطوری برخورد کردم که الان احتمالا مشابه اون کار در قبال من داره انجام میشه. نمیدونم راستش. خیلی گیچ شدم. الان مثلا جاشه بپرسم که خب شما اگه جای من بودید چیکار میکردید؟ ولی این روایته که احتمالا چند خط دیگه تموم میشه و قرار نیست احتمالا بایدها و نبایدهای روابط دوستانه رو بررسی کنیم. از اون مهمتر مگه چند نفر این متن رو خواهند خوند و اصلا چند نفرشون قراره رغبت کنن تا به اینجاش بخونن.
در نهایت، برای جمع بندی هر چه بهتر عرایض پیرمرد غرغروی روزگار، یه بیت شعر سعدی مهمون من باشیدپس؛
من چو به آخرت روم رفته به داغ دوستی //داروی دوستی بود هر چه بروید از گلم
البته این دوستی رو این جا همون دوستی فرض کنید، عشق و اینا واقعا هنوز به نقطهای نرسیدم که از درد دوریش بتونم حرف بزنم و هر چی هست فعلا بمونه تو جعبه پاندورام.