تو راستای بحث دیشب داشتم میگفتم که من از اولش همچین موجودی نبودم. وقتی با یه سری آدما مواجه شدم فهمیدم چقدر باید آدم بدتری بشم. البته که اشتباه فهمیدم، چون شاید که نه، حتما این بد بودنه یه سری آدمای نازنینی رو از زندگیم بیرون کرده.
یه ذره بیام جلوتر، تقریبا امروز، داشتم به این فکر میکردم که چرا یه سری موقعها میخندم بعد یهو کلا فازم عوض میشه یا مثلا چرا یه وقتایی مثل مادربزرگه مهربونم اما بعدش سگ اخلاقترین سگ دنیام. خب این همه عدم تعادل توی رفتار و شخصیت خودمم دیوونه کرده. نمیدونم، جدی هر چی بیشتر راجع به خودم فکر میکنم بیشتر پی میبرم چقدر موچود به درد نخوریم. بعدش رسیدیم به این موضوع که من چقدر از این همکارم بدم میاد. چقدر دلم نمیخواد نگاش کنم. چقدر خنگه. چقدر بیادب و بدرفتاره. همه این ویژگیهای بد یه طرف، حالا من چرا بعضی وقتا دلم براش میسوزه. من کیم که اصلا دلم برای آدمی بسوزه. نه که قلبم از سنگ باشه، کلا با کانسپت دلسوزی مشکل دارم. به نظرم جای اینکه برای یه نفر دلسوزی کنی اگه بتونی کمکش کنی خیلی بهتره. اگه هم نتونی کمکش کنی فراموشش کن و بذار یه نفر دیگه به دادش برسه.
بعد دیگه بگم، فکر کنم اینجا گفته بودم قرص دیگه نمیخورم. راستش رو بگم الان دو شبه دوباره شروع کنم. برای بار نمیدونم چند هزارم به مسکن و کوفت و زهرمار برگشتم شاید آروم شم. شاید دردش کمتر شه شاید یه شبی بخوابم و صبحی برای من در کار نباشه.
حالا درسته خودمم همیشه میگم من سست عنصرم و سر تصمیماتم نمیمونم اما در مورد قضیه اعتیاد به مسکن و چیزای دیگه واقعا دست من نیست. یا باید دردمو کنترل کنم یا باید قرص بخورم. خب گویا تو کنترل درد ریدم پس همون قرصمو میخورم و لبخندمو میزنم و کاری به کسی ندارم.
و البته موضوع آخر امشبم برای نوشتن اینه که، من بار اولم نیست که مینویسم حالا نه که نویسنده خاصی باشم. از اولش همین بودم و همین خواهم بود. چرت و پرت مینویسم. آها، اینجا جای اولم نیست صرفا پاشدم فرار کردم اومدم اینجا کسی از دوست و آشنا پیدام نکنه اما یه نفر هر روز صبح میره میشینه وبلاگ قدیمم رو میخونه این خیلی برام عجیبه. چه جذابیتی داره وبلاگ قدیم من برای شما؟ من که گفتم توی انسان بودم ریدم و این وبلاگ سندش، چیش میتونه برای یه نفر جالب باشه؟ واقعا چیش؟