انسان‌ها با شکست خوردن آمیخته شدن و خیلی از لحظات تجربه کردن شکست هر چند که تلخی بکر و نوینی ممکنه داشته باشه اما در زندگی اتفاق تازه‌ای حساب نمیشه. در حقیقت شکست خوردن چه برخاسته از انتخاب اشتباه، ریسک بیش از اندازه و اتفاق غیرمنتظره باشه، باز هم موضوع تازه‌ای نمی‌تونه باشه.
در باب همه این شکست‌ها آدمای مختلفی حرف زدن. خیلیا شکست رو پلی به سمت پیروزی می‌دونستن و بعضیاشون به عمق این شکست‌ها پرداختن. قسمتی که نمیشه انکارش کرد اینه که شکست برای هر آدمی میی‌تونه معانی مختلفی داشته باشه و متعاقباً عکس‌العمل مختلفی نشون بده. همین موضوع به ظاهر مشخص باعث میشه که تمام گفته‌های آدم‌های بعضاً بزرگ در مورد شکست زیر سوال بره. شاید برای آدمی که شکست، دست بسته بودن روی زانوها باشه خیلی پیدا کردن افق روشن از عمق این ورطه تاریکی حرف درستی نباشه. از طرفی شاید هم آدمایی باشن که بعد از هر شکست بدون توجه به عواقبش بازم کار خودشونو ادامه می‌دن. با توجه به اینکه همچین آدمی بودن رو فراموش کردم یا حداقل الان در حال حاضر دارم به خودم می‌قبلونم که همچین آدمی نیستم، درکی ازشون ندارم. یعنی دقیقاً نمی‌دونم چه فعل و انفعالاتی باعث میشه که ادامه بدن. سوال مهم‌تر اینقدر ادامه می‌دن که شکست بزرگتری ورود پیدا کنه و اون‌ها هم بالاخره تصمیم این وضعیت برزخی-دوزخی بشن.
به هر حال همیشه از این شکست‌ها بوده و هست. همیشه بزرگترین آدم‌ها هم بالاخره یه روزی سلاحشون رو زمین می‌ذارن و تسلیم می‌شن. حتی رئال مادرید هم یه سری مواقع توی برنابئو به زانو درمیاد. شاید در اون لحظه جایزه‌ای که از مدت‌ها قبل قولشو به خودت داده بودی کمرنگ و کمرنگ‌تر میشه تا بالاخره در نظرت کاملاً موضوع بی‌اهمیت و دوری بشه که شاید سال‌های آتی تحت شرایط حسرت‌گونه به یادش چند دقیقه‌ای هم شده سکوت رو بر تخت حکمرانی بشونی. اگر هم تا الان همچین تجربه‌ای نداشتید، خیلی نگران نباشید به هر حال یه روزی به سراغتون میاد. آدمیت هر چقدر که گوناگون میتونه باشه در بیشتر عواطف و احساسات اشتراکات بی‌نهایتی میتونه داشته باشه.
در نهایت باید بگم به عنوان آدمی که حدس می‌زنم که تنها چند ساعت با تجربه یه شکست دیگه در زندگی فاصله دارم باید بگم که از عکس‌العمل خودم در بعد از پذیرفتن شکست بی‌اندازه می‌ترسم. استرس دارم. نگرانم.
به حدی که استرس در چند روز اخیر بهم غلبه کرده که حتی معنای آدم بد بودن هم از ذهنم رفته. افکار مختلف با سرعت‌های غیریکسان مثل ماشین‌های برقی شهربازی با سرعت زیادی بهم هم برخورد می‌کنن. برخورد‌های خارج از قاعده که منجر به صدای مهیب و وحشتناک میشه. صادقانه باید بگم که نمی‌دونم چه باید کرد؟ نمی‌دانم.
