کاناتای چهارم
آقای «هـ» هر روز، رأس ساعت ۴:۱۵ صبح از خواب بیدار میشود. بیتفاوت به اینکه شب قبل چند ساعت خوابیده، یا حتی اصلاً خوابیده یا نه. اما چیزی که هرگز در چهرهاش دیده نمیشود، ذرهای احساس است. نه اخم، نه لبخند. خشک و بیحس، انگار که عضلات صورتش سالهاست فراموش کردهاند چگونه واکنش نشان دهند.
هر روز، بدون ذرهای تغییر. گویی کوچکترین انحراف از این چرخهی تکراری، بخشی از وجودش را بیمعنا میکند. این همان مردیست که سالها پیش از روتین و برنامه فراری بود. همان که بهترین موقعیتهای زندگیاش را فدای ماجراجویی کرد. و حالا، بیشتر از هر موجودی که به خواب نیاز دارد، به همین تکرار مکانیکی چسبیده است.
او در یکی از اتاقهای انتهای راهروی سمت راستِ طبقه چهاردهم یک شرکت بزرگ بیمه کار میکند؛ اتاقی کوچک، سه در دو، اما آرام. جایی که سکوتش کسی را نمیآزارد و کسی هم سراغی از او نمیگیرد. حتی مدیران شرکت هم آنقدر به نبودش عادت کردهاند که اخراج یا ترفیع، هیچوقت گزینهای برایش نبوده. انگار نه انگار که هست.
در سالهای اول، دعوتنامه جشنهای شرکت به میزش میرسید. حالا حتی اسمش در لیستها هم نیست. نه کسی منتظرش میماند، نه کسی از غیبتش متعجب میشود.
شایعات زیادی دربارهاش هست. بعضیها میگویند همسرش را سالها پیش از دست داده، بعضی دیگر میگویند پس از مرگ فرزندش زنش ترکش کرده. اما هیچکدام درست نیست. آقای هـ هرگز همسر یا فرزندی نداشته. تنها بوده، همیشه. فقط من، راوی، و خودش این را میدانیم. میدانیم که روزی این تنهایی به او چنان ضربهای میزند که دیگر چیزی از درونش باقی نمیماند. نه امید، نه معنا.
سختترین بخش روز برای او، شبهاست. روزها، هر طور که بگذرند، بالاخره میگذرند. اما شب که میرسد، خانهاش ساکت و خالی، مثل گورستانی بیانتها، میزبان صدها فکر شوم میشود. با اولین جرعه چای، افکار سر میرسند:
فرار از شهر؟
پایان دادن به همه چیز؟
هر شب، تلویزیون روشن است، صدا پایین. او روی کاناپه مینشیند، چایاش را مزهمزه میکند، و به نقطهای نامعلوم خیره میشود. افکار مثل مهمانهای ناخوانده از در و دیوار بالا میروند. از پنجره اتاقی که پردههایش سالهاست کنار نرفتهاند، هیچ نوری نمیتابد. فقط سایهی یک چراغبرق خیابانی، مثل شبحی کمرنگ، هر شب روی دیوار میافتد و میلرزد.
آن شب، مثل هر شب دیگر شروع شد. اما تمام نشد.
صبح روز بعد، ساعت ۴:۱۵، زنگ ساعت مثل همیشه به صدا درآمد. ولی کسی بیدار نشد. آب حمام سرد ماند. قهوهای دم نشد. سیگاری روشن نشد.
در شرکت، هیچکس متوجه نشد. روزها گذشت تا وقتی که بوی تلخ و سنگین سکوتِ پوسیده از پشت در آپارتمانش به راهرو نفوذ کرد.
وقتی در را شکستند، آقای هـ همانطور که همیشه خوابش میبرد، روی همان کاناپه، با تلویزیونی که هنوز روشن بود، نشسته بود. چشمانش بسته، چایاش روی زمین ریخته، و طنابی که سالها فقط در فکرش بود، این بار بیصدا از سقف آویزان مانده بود.
در دستش، یک برگ کاغذ چروکخورده بود. با خطی ناپایدار نوشته شده بود:
«شاید باید زودتر از اینا میفهمیدن که من دیگه نیستم.»
اما هیچکس آن را نخواند. کاغذ، مثل خودش، توی بایگانیِ فراموشی گم شد.
پ.ن: با الهام از موسیقی Crestfallen از Anathema!